Onze laatste weken samen spenderen we afwisselend in complete rust en in de drukte van de stad, allerlei laatste dingen regelend voor vertrek. De rust vinden we in de bergen bij de familie van Cris.

Vanaf Tabuleiro vertrekken we vroeg in de ochtend om de hitte zoveel mogelijk te vermijden. Ieder een kleine rugzak met een paar schone t-shirts en ondergoed, het onmisbare regenjack en een klein flesje water. Onderweg zijn er genoeg stroompjes waar we uit kunnen drinken. Met de slaap nog in de ogen gaan we op weg naar de oom & tante van Cris. Officieel nog steeds Tabuleiro maar een aantal uur bergopwaards van het dorp en zonder een wegverbinding. Het gaat 3 uur lang berop, afwisselend stijl en minder stijl, over grote rotsplaten, losliggende kleine rotsen, grind, zand, modder en gras. Zwoegend lopen we onder een gelukkig bewolkte hemel zodat we het redelijk koel houden. Nou ja ik zwoeg en Cris huppelt in mijn ogen. Dit is zijn thuis geweest voor 22 jaar. Dit is zijn wereld. Hij kent elke steen, rots, boom en waterstroom, kortom elke centimeter. Hier heeft hij als kleine jongen gespeelt, als berggids gewerkt en branden geblust met de vrijwillige brandweer. Hij is in zijn element hier.

Onderweg eten we de stengel van een kleine palmboom waar kleine cocosnoten in groeien in de vorm van tarwe. We eten zaden, wortels, stengels en sugarcane. We nemen alle tijd en genieten van de prachtige uitzichten en alle nieuwe bergen die we zien hoe hoger we komen. Met elke stap dichter bij de hemel. Ondanks dat het een zware tocht is waarbij zelfs Cris een beetje moe is geworden genieten we met volle teugen. Al een kwartier op het grondstuk tussen de koeien de laatste heuvel beklimmend door een klein woud, komt er plotseling een oase in beeld. Een grasvlakte ter grootte van een voetbalveld met 2 witte huizen in de diagonale hoeken. Hier en daar wat bomen en rotsen en in het midden waarachtig doelpalen die een minivoetbalveld aangeven. Het eerste huis is bewoond door de oom & tante van cris, het 2e huis staat sinds een jaar leeg. Hier woonde tot haar overlijden de 98 jarige oma van de oom.

We worden begroet door de oom van Cris die net hout aan het hakken is. Als dorstlesser krijgen we ter plekke vers gemaakte limonade van limoenen uit de tuin, koel bronwater en suiker. Ze leven van wat de boerderij opbrengt. De dichtsbijzijnde winkel is in Tabuleiro en kan slechts te voet of te paard bereikt worden via de weg die wij zonet gelopen hebben. Hier worden slechts basisbehoeften als rijst en bonen gekocht die bij elke lunch en elk avondeten geserveerd worden. De rest komt van het land en uit de bergen. Op de boerderij lopen koeien, kippen, varkens en paarden vrij rond. Er groeien limoenen, avocado`s, passievruchten, druiven, mandarijnen, mais en een enorme hoeveelheid groenten. Er zijn 2 rivieren waar gevist kan worden en natuurlijk gezwommen. Het drinkwater wordt gehaald uit een klein tropisch regenwoudje halverwege het voetbalveld. Alle meubels in huis zijn van hout gemaakt en gedeeltelijk herken ik het handwerk van de vader van Cris. De kussens zijn zelfgemaakt en gevuld met gedroogde bloemen wat je de hele nacht omringt door een subtiele geur. Kaas maken ze zelf van de verse melk van de koeien.

Geld is er weinig, toch lijken deze mensen rijk. Ze hebben bijna alles wat nodig is te overleven, mogen elke dag van dit prachtige uitzicht genieten, zien er jong, sterk en gezond uit en vooral gelukkig. Het simpele huis zonder sloten of ramen voelt als een hemels paleis op de top van een berg.

Dit is waar Cris en ik gelukkig, zorgeloze dagen vinden. We zwemmen onder de vele door ijzer roodgekleurde watervallen, beklimmen rotspartijen, genieten van lange wandelingen met oogverblindende uitzichten en keren weer terug naar deze van ver zichtbare oase op de berg. We praten over de mogelijkheden van deze plek, fantaseren over de toekomst, dromen over wat de wereld ons te bieden heeft, spelen kaartspellen met humoristische ernst, zien vanaf de middenstip hoe stormen zich ontwikkelen en de bliksem steeds dichter bij komt en rennen nog net op tijd naar binnen. We liggen in het kniehoge gras halverwege een helling en luisteren naar de wind door het gras en in de bomen. Op de top van een heuvel staan we minutenlang met de ogen gesloten luisterend naar de wind die langs ons heen zuist. We genieten, we lachen en ik laat zo nu en dan een traan.......

Twee keer moeten we rennen voor ons leven: voor een slang en voor een nest vol killer bee`s. Beide keren zie ik de oorzaak niet maar volg ik een simpel en onmiskenbaar bevel op.........RUN!! Hijgend van spanning en van het kleine sprintje leunen we tegen elkaar aan en hoor ik waaraan we zojuist zijn ontsnapt.

Op deze berg is waar ik voor het eerst de warmte van dekens nodig heb in bed (normaal slaap ik slechts onder mijn volgeschreven en geliefde lakenzak), waar ik voor het eerst lange mouwen aantrek tegen de kou in plaats van tegen de zon en waar ik voor het eerst een warme douche gebruik in plaats van een verkoelende koude.

Na een dag of 6, als het weer het toelaat, dalen we weer af van deze hemelse berg. Al deze tijd hebben we alleen de oom & tante van Cris gezien met uitzondering van een paar ruiters in de verte en de boerderij dieren. We zijn totaal ontspannen en zorgeloos. Nu komen we weer in het kleine Tabuleiro wat plotseling groot en levendig lijkt.

Na een avond vol bier en churrasco gaat het op een ochtend op een uiterst onchristelijk tijdstip, half 4, op weg naar het vliegveld. En daar sta je dan in alle vroegte de slaap uit je ogen huilend. Hoe neem je afscheid van iemand waar je het afgelopen jaar intensief mee samen hebt geleefd? Hoe neem je afscheid van deze persoon niet wetende wanneer je hem weer terug zal zien? We besluiten het op de voor ons bekende manier te doen en zeggen..........tot snel! En hopen met ons hele hart dat we dit waar kunnen maken.

Met een hoofd als een wegwerpflesje en een hart als een verkreukeld blikje zit ik in het vliegtuig en kijk vooruit naar mijn reis door Peru. Een aantal uur na mij komt mijn vader in Lima aan en samen zullen wij 3 weken gaan genieten van dit land. Een etmaal na mijn vaders vertrek landt Kat uit Berlijn vervolgens zodat ook wij nog 2 weken samen kunnen reizen. Deze vooruitzichten stemmen mij niets dan vrolijk en vol enthousiasme ben ik gister in Lima aangekomen. Hier geniet ik ontzettend van de nabijheid van mijn vader en samen vertrekken we morgen richting zuiden! Maar daarover later meer.........