Nadat het al ruim een week regende in de Bergen konden we na binnenkomst van het langverwachte rijbewijs van Cris dan toch eindeijk op pad. Na grote inkopen ging de weg naar de zee. Op zoek naar de zon hebben we de eerste nacht nog in de regenachtige bergen slapend in de auto doorgebracht. Rusten is eigenlijk een beter woord voor deze tijdverdrijving aangezien we ons precies niet konden uitstrekken en de auto daarbij ook niet geheel waterdicht is. Het was een interressante eerste nacht op.

Zodra we afdaalden tot zeeniveau verdwenen de wolken en kwam de stralende zon tevoorschijn. Eindelijk konden we onszelf, de auto en zijn inhoud in de zinderende zon drogen. En daar sta je dan eindelijk met je voeten in het water, het strand van Brazilie. Havaiana Heaven! Rond Oud & Nieuw (zomervakantie) gaat elke Braziliaan die het zich kan veroorloven naar het strand. Guarapari is een favoriete plek. Het strand is er hutje mutje en beregezellig. Alles wordt er op dit smalle strand verkocht: maiskolven, gekoelde cocosnoten met rietjes erin, vers fruit, ijsjes, bbq, zelfgebakken koekjes, brillen, oorbellen. Het is er een komen en gaan van verkopers en je moet je niet teveel laten afleiden en vooral wel naar het zand blijven kijken tijdens het lopen, anders breek je je tenen over de cocosnoten. Een mooie plek om Oud & Nieuw te vieren: In het wit gekleed op het strand melk drinkend uit een cocosnoot.

Op een camping in de tuin van een bar in Giriri vatten wij het sportieve plan om die paar km naar het strand wel even te lopen. Dit idée kwam voort uit de gedachten: `dat in de auto zitten de hele tijd word je ook maar lui van`. Na een overvloedige zonnebrandsmeersessie en genoeg water en profiant voor de dag gingen we op pad. Zwoegend over een vlakke zandweg alsof het de Sahara was met in de verte zinderende warme lucht boven de weg kwamen we 1,5 uur later bij ons doel aan: Project Tamar. Een project wat zich inzet tegen het uitsterven van de grote zeeschildpadden. Na het bezichtigen van deze prachtige dieren in allerlei leeftijdscategorien en een paar liter ijskoud water in de schaduw waren we klaar voor een duik. Een uur later, rond het middaguur, besloten we dat het al tijd was om op huis aan te gaan om de ergste middagzon te vermijden. Onderweg bleek het al hopeloos te laat te zijn. Met het geluid van schroeiende huid in onze oren en oververhitte lichamen kwamen we op de camping aan. Hier wachtte gelukkig een ijskoude buitendouche en een koud biertje op ons. Na een korte dagevaluatie was de conclusie dat lui in de auto zitten toch echt beter was dan levend verbranden.

In een poging de zon te slim af te zijn en toch van het heerlijke zeewater te genieten hebben we een nieuwe regel ingevoerd: zwemmen bij zonsondergang. Rond deze tijd kan ook ik als echte waterrat me oneindig in de golven laten rondsmijten zonder mijn huid te voelen schroeien. Daarbij komt dat het prachtig is om vanaf de zee de zon boven land te zien ondergaan achter de palmbomen. Gevolgd door het een voor een tevoorschijn komen van de sterren en als toppunt het opkomen van de maan. Terwijl ik grenzeloos van al deze elementen van de natuur geniet bedenk ik me hoe blij ik ben dat ik mijn geld mag uitgeven aan deze herrinneringen.

En zo ging de weg verder richting noorden de staat Bahia in. Een staat met paradijselijke stranden en grote armoede. Onmerkbaar verdwijnen de negatieve gevoelens van de stad. De frustratie van niet kunnen communiceren. Het gevoel van isolatie hierdoor. Het gevoel van afhankelijkheid, van doelloosheid. Alles smelt in deze warmte. Hoe noordelijker we komen hoe heter het wordt en hoe meer kleding ik moet gaan dragen. Zorgen dat zoveel mogelijk huid bedekt is tot een uur of 5. Daarna kan het wel weer even half naakt. Een grote strohoed zorgt voor de nodige schaduw en ook voor een rijk touristen gevoel. Eindelijk mijn lange mouwen blouse aan. Mooi dan heb ik bijna alles uit mijn rugzak gedragen. Als reiziger voelt dit heerlijk want ten eerste betekent dit dat je niets voor niets meezeult en ten tweede dat je steeds beter wordt in inpakken. Het ene prachtige strand gevolgd door het andere, met het laatste als absolute hoogtepunt.

Caraiva is een minuscuul dorpje geisoleerd tussen de zee, een rivier en een ondoordringbaar woud Met 2 vrienden van de camping gaan we nietsvermoedend op pad in hun auto. Na 35 km heftige zandweg met angstvallig profisorische bruggetjes moeten we de auto parkeren. Dan worden we met een motorloos bootje (te vergelijken met een gondola uit Venetie) naar de overkant van de rivier gebracht. Daar aangekomen voel je je net in little-Jamaica. Relaxed, tafeltjes in de schaduw van de veelvuldige bomen, kleurverlichting in de bomen voor de avond, muziek, kleuren. We volgen de weg naar het strand door dit autoloze en tot voor kort electriciteitloze dorp. Af en toe opzij stappend voor paarden en ezels. Op de punt van dit `eiland`, daar waar de rivier in de zee vloeit is een prachtig strand. Aan de ene kant kun je in de rustige rivier zwemmen en aan de andere kant laat je je in de golven heen en weer smijten. We betalen voor een overdekt stukje strand aan zee en voelen ons koningen. Het zand is te heet om blootvoets op te lopen wat een geweldig schouwspel opleverd. Het bekijken van mensen die eerst heel rustig over het strand lopen en dan plotseling als idioten beginnen te rennen met armen en tassen alle kanten op zwaaiend op zoek naar een stukje schaduw of water. Verschillende mensen lachen een schuine glimlach aangezien bijna iedereen hier hetzelfde is overkomen. Een dozijn geimproviseerde strandtenten gemaakt van palmbomen en bamboo zorgen voor versnaperingen. Vooral de gekoelde cocosnoten doen het goed. Een enorme berg gedronken cocosnoten ligt er als bewijs.

Deze prachtige dromerige dag gevolgd door wederom een churrasco (BBQ) waarbij de resten van de churrasco van de dag ervoor worden opgemaakt. Hier ziet een BBQ er heel anders uit. Er wordt eigenlijk alleen vlees en bier gekocht. Als er vlees klaar is wordt dit in kleine stukjes gesneden en op de snijplank op tafel gezet. Iedereen pakt met de vingers stukjes overheerlijk vlees. Ook het bier wordt over glazen verdeeld. Zo kun je de hele avond rustig genieten , zitten, praten, warm vlees eten en koud bier drinken. Wat mij betreft het invoeren in Nederland waard.

De Zuid-Amerikaanse dorpsmens heeft mijns inziens de veiligste manier ontdekt om naar de kroeg te gaan: te paard. Wat zou het maximale alcohol promilage voor deze wijze van vervoer zijn? Is er wel een promilage grens voor de bestuurder in dit geval of gaat het erom dat het paard nuchter is. Dit nobele dier heeft, ondanks dat de mens anders beweerd, natuurlijk altijd de eindcontrole. Eigenlijk is hij in dit geval de BOB, of misschien zelfs de AN (Altijd Nuchter), maar dit moet per geval worden bekeken. Ik kan slechts 1 nadeel aan deze wijze van transport voor een kroegetocht bedenken. Helaas is het een nogal groot obstakel: hoe komt zo´n AD (Altijd Dronken) soepeltjes op zijn altijd betrouwbare ANnie?

Ook dit keer valt er niet aan te ontkomen en heeft onze oude auto zijn kuren. Gelukkig heb ik nu Cris die met zijn handige handen grote delen van de motor uit elkaar haalt om vervolgens een minimaal probleem te verhelpen. Zo worden benzinelekken in de carborator verholpen met een stuk karton of een profisorische schroef totdat we het onderdeel in het volgende dorp voor een paar euro kunnen kopen en zelf (Uh Cris dus) kunnen vervangen.

Brazilie is naast een van de mooiste landen ook een van de duurste landen van Zuid Amerika en ook ons geld gaat hier hard. Na 2 weken en wat autoproblemen keren we noodgedwongen terug naar het thuisfront van Cris. Dromerig en voldaan verlaten we het strand en rijden weer de bergen in waar wij ook dit keer weer door prachtig natuurschoon worden verrast. In deze weken hebben zich langzaam plannen gevormd voor ons beiden. Hoe graag Cris ook met mij mee teruggaat naar Amsterdam, helaas is er op dit moment geen geld voor. Hij heeft nog een retourvlucht en een visum voor Nieuw Zeeland openstaan waar hij nu gebruik van zal maken. Half februari vertrekt hij. Ik keer 11 maart terug naar Nederland om weer mijn leven op te pakken en op zoek te gaan naar een vaste baan. In de loop van het jaar kijken we wat de mogelijkheden zijn voor Cris om langer dan 3 maanden (touristen visum) naar Amsterdam te komen. Zojuist heb ik een ticket geboekt om eind Januari naar Peru te gaan. Ik verheug me er erg op om weer met mijn rugzak op pad te gaan in ontdekking van een nieuw land.

Op dit moment genieten we grenzeloos van onze laatste twee weken samen. Het is gek afscheid te moeten nemen van degene van wie je houdt zonder te weten wanneer je elkaar weer zult zien. Geld is helaas een belangrijk onderdeel van een relatie waarbij je wordt gescheiden door oceanen. We zullen zien wat de toekomst ons brengt en of het ons is gegunt om deze samen door te brengen. Vooralsnog doen we 1 ding en dat is genieten van elke dag!