Zodra ik een stap buiten het vliegveld van Santa Cruz zet verschijnt er een grote grijns op mijn gezicht. Daar gaan we weer: een nieuw land, een nieuwe taal, een nieuwe cultuur, een nieuw geluk. En o wat verheug ik me erop.

Na 3 tussenlandingen en veel airporthanging duik ik rond middernacht in het hostel aangekomen meteen mijn bed in. Nog net registrerend dat er onder mijn raam prachtige live muziek wordt gemaakt welke mij in een ontspannen slaap wiegt. Verkwiekt ga ik de volgende ochtend meteen op pad naar Samaipatha zonder tijd te nemen Santa Cruz te bezichtigen. Vanaf 6 uur die avond is er namelijk 24 uur geen vervoer mogelijk door de presidentsverkiezingen. Ook mag er 24 uur geen alcohol gedronken worden maar hier kom ik helaas pas achter op het moment dat ik eindelijk zit na een al urenlang smachten naar een koud biertje.

Het is me meteen duidelijk dat het goed is geweest eerst in Brazilie te aclematiseren. Bolivia is weer een stapje lager op de ladder van beschafing. Overal zijn kleuren, mensen, verkopers en drukte. Drukte geen stress. Zodra je ergens naar kijkt, krijg je het meteen in handen gedrukt, wordt er een prijs genoemt en beginnen ze met inpakken zonder dat je een woord hebt uitgebracht. De eerste 2 keer voel je je schuldig dat je niks koopt, maar dat gevoel verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon door veelvuldig gebruik van deze techniek. Iets waar ik geen genoeg van kan krijgen zijn de verkopers in en rond de bus. Bij checkpoints op de weg duiken plotseling horden straatverkopers op. Ze lopen roepend om de bus heen of stappen met z`n allen in. Op deze manier word er werkelijk van alles verkocht: snoep, kauwgom, allerlei soorten vette broodjes, vlees in boterhamzakjes, zelfgemaakte drankjes in boterhamzakjes met een rietje erin, huisgemaakte ijsjes in boterhamzakjes en hamburgers (je raadt het al) in boterhamzakjes. Ookal ben ik hongerig of dorstig toch heb ik hier nog nooit wat gekocht en wel met de simpele reden omdat ik het vergeet. Ik benmeestal zo gefacineerd door de mensen (vaak kinderen), wat ze te koop hebben en de manier van aanbieden dat we alweer in beweging zijn zodra ik uberhaupt aan kopen kan denken. En als ik dan aan het welzijn van mijn maag denk, ben ik ook weer blij dat het niet zover gekomen is.

Zoals vele reizigers in deze contreien heb ook ik hier last van mijn maag gehad. Aangezien ik ervan overtuigd ben dat ik nooit ziek word en tegen een hele hoop bacterien kan poets ik gewoon mijn tanden met kraanwater, eet ik het eten van de straat, de salades van de restaurants (in kraanwater gewassen) en het fruit direct van de markt. Toch is ook mijn maag in opstand gekomen. Na een dag op de wc en rillend in bed ben ik toch maar wat meer gaan opletten. Mijn tijd hier is te kort om ziek door te brengen. Naast de onvermijdelijke verschijnselen van hoogteziekte voel ik me sindsdien weer kiplekker.

Ondanks mijn geleidelijke steiging in de bergen voel je toch echt dat je je op duizelingwekkende hoogten bevind. In de hoogste stad ter wereld Potosi (4050 meter) even met al bepakking van de ene bus naar de andere lopen een paar straten verderop voels als een halve marathon. Enthousiast een rotsachtig eiland beklimmen op 3500 meter om het surrealistische uitzicht over de zoutvlakten te kunnen bewonderen terwijl je gids op de achtergrond roep: ¨take it easy we are very high¨. ¨Seriously take it easy, I am not going to clean up your puke in the car¨. Door deze woorden toch een tikkeltje de vertraging inzetten maar nog steeds te snel naar boven willen. Daar aangekomen hijgend tegen elkaar aanleunen om de sterren voorje ogen te bekijken totdat deze eindelijk verdwijnen en je van het uitzicht kan genieten waarvoor je gekomen bent. Dan op 5000 meter zo enthousiast worden van de aanschouwing van een landschap vol geizers, kokende modderpoelen en sissende swafeldampen. Dit allemaal in mist gehuld zodat je je weg voorzichtig moet zoeken. Bij terugkomst bij de jeep besef je pas hoe hard je hart tekeer gaat. Vervolgens heb je het volgende uur in de jeep nodig om coca-leaves kauwend weer tot jezelf te komen en je het gevoel krijgt dat die person die op je borst zit en het ademhalen moeilijk maakt een andere bezigheid heeft gevonden.

Volgens mij kan het haast niet anders dan dat de betekenis van Bolivia is: het land dat niet in wisselgeld geloofd. Niemand heeft wisselgeld. Altijd moet er even naar de buren gelopen worden voor wisselgeld, die dit dan verbazingwekkend genoeg wel hebben. Niet in de bar, het restaurant, het hotel, de winkel, het boekingskantoor........Niemand, behalve de buren dan. En behalve die ene avocado-verkoopster in La Paz. Met een verontschuldigende blik laat ik haar mijn biljet van 50 Boliviano zien, wachtend op een moeilijke reactie maar met een hongerige blik naar die heerlijke avocado´s. Met een grote grijns neemt ze mijn briefje aan en geeft me moeiteloos wisselgeld. Mijn mond valt open van verbazing. Dat wat bedrijven met kantoor en kassa niet voor elkaar krijgen is deze vriendelijk avocado-verkoopster met haar tandloze lach wel gelukt. Dit probeer ik haar uit blijdschap en verbazing met mijn 3 woorden Portugees in het Spaans uit te leggen. Mijn belonging: een nog grotere tandloze grijns. Een prachtige beloning van een bijzonder mens in een land vol wisselgeld-atheisten. God zegene haar.

En God zegene haar kind wat in de lege kruiwagen vredig ligt te slapen, zich niet bewust van de gebeurtenissen om haar heen. Overal zijn kinderen. Onder de marktkraam slapend, spelend of hun ouders helpend met het aangeven van plastic zakjes. Op mama´s rug in een kleurige doek gewikkeld slapend of de wereld in zich opnemend terwijl mama werkt. Op straat slapend terwijl mama bedeld, of bedelend terwijl mama slaapt. Op straat ramen wassend, snoep verkopend, mensen het restaurant inlokkend, spelend........lachend. Nooit huilend.....altijd lachend. Het lijkt wel of Bolivianen het huil-gen niet bezitten. Het is maar goed dat ik niet ben geboren in Bolivia. Als er een celstraf zou staan op huilen zou ik allang levenslang hebben gekregen hier.

Na 2 weken op grote hoogte te hebben doorgebracht is het letterlijk een verademing weer in de laaglanden te zijn. Een paar uur rondlopen in een stad is gewoon mogelijk zonder uitputtingsverschijnselen. Toch was het een behoorlijke schok weer in een tropisch klimaat aan te komen. ´s Avonds om 8 uur stapte ik met vele kledinglagen de bus in: Fleecetrui met capuchon, muts, sokken, schoenen, deken. Niks werd geschuwd in een hopeloze poging om te slapen. Bij het aanbreken van de dag ontwaak ik. `Het slapen is dus toch gelukt` is mijn eerste gedachten. Nog steeds diep onder mijn deken weggedoken laat ik slaperig het landschap op me inwerken. Groen! Het is prachtig groen. En dan dringt het langzaam tot me door dat het tropisch warm is en ik zwetend in al mijn lagen onder de deken lig. Snel gooi ik zoveel mogelijk lagen als cristelijk verantwoord van me af en open het raam. Om me heen zie ik meerdere mensen hetzelfde doen. In 1 nacht ben ik van 3900 meter naar 400 meter gedaald. Van het harde berglandschap naar de tropisch laaglanden. Mijn in elkaar geschrompelde waterfles als bewijs van het hoogteverschil. Ik haal diep adem, wat voor het eerst in 2 weken weer mogelijk is. En dan voel ik naast de euforie die elk nieuw landschap met zich meebrengt teleurstelling. Teleurstelling weg te gaan uit dit prachtige veelzijdige land.

In de 2,5 week die ik hier heb doorgebracht heb ik een prachtig land ontdekt van uitersten, geweldige mensen ontmoet, vele doorwaakte nachten in hobbelende bussen doorgebracht, aan een nieuwe cultuur gesnuffeld, nog slechtere organisatie dan in Brazilie meegemaakt, in een zouthotel geslapen, onderhandelingen en discussies in uitermate gebrekking spaans getracht te voeren maar vooral heb ik unieke landschappen waargenomen. Pelicanen in een rood meer op 4000 meter hoogte, woestijn, tropische regenwouden, steden tussen de rotsen gebouwd, zoutvlaktes, kale bergen, horden Lama´s, actieve vulkanen, prachtige meren, kleurige markten, prachtige kerken in een anders straatarm dorp. Je zou kunnen zeggen dat ik smoor ben op dit land, smoor op deze manier van reizen, smoor op dit leven.

In Brazilie wacht Cris op me om samen kerst te vieren bij zijn ouders in het paradijs in de bergen. Ook betekent kerst het 1 jarige bestaan van Marthe & Cris wat natuurlijk ook niet zomaar voorbij kan gaan. Wat in het begin een onmogelijke liefde leek duurt nu al 3 continenten lang. Na deze vieringen wacht een volgende ontdekkingstocht door Brazilie. Daarbij mijn eerste ontmoeting met het Zuid-Amerikaanse strand. Laat maar komen.

P.S: foto´s zijn even niet mogelijk door een virus op mijn camera. Hopelijk snel opgelost!