Het afscheid op schiphol gaat elke keer beter. Dit keer waren er slechts een paar tranen in tegenstelling tot eerdere zondevloeden. Mijn gevoel bij een afscheid wordt ook steeds controleerbaarder. Ik heb ondertussen een goeie manier gevonden om me erop voor te bereiden.

De vlucht was zoals verwacht, door een goeie party in hotel Arena de nacht ervoor en het daarmee samenhangende slaapgebrek, vol slaap en voorbij vliegende overstappen. Mijn bagage was overigens eveneens zoals verwacht niet op de plaats van bestemming: Belo Horizonte. Vanaf Schiphol heerste er al totale onduidelijkheid over mijn laatste vlucht: São Paulo naar Belo Horizonte (BH). Daarom vanaf dat moment spookvlucht gedoopt. Ookal klinkt het woord negatief toch zaten er slechts voordelen aan deze spookvlucht. Ten eerste werd bij het inchecken geheel mijn 10 kilo overbagage aan kado´s voor Cris en familie, over het hoofd gezien omdat men probeerde duidelijkheid te krijgen over mijn laatste vlucht. Daarna kon ik moeiteloos mijn tas met illegale etenswaren het land inkrijgen. Dit omdat deze een paar uur later op een binnenlandse vlucht aankwam en daardoor niet langs de douane ging. Zo kon ik dus ook de familie van Cris verblijden met een kilo zwetende Nederlandse kaas en een paar pakken stroopwafels.

De ontmoeting met de familie van Cris ging gefaseerd. Elke dag heb ik 1 of 2 nieuwe familieleden ontmoet die allemaal hier in huis wonen. De communicatie gaat zoals verwacht moeizaam, maar ze zijn allemaal vreselijk vriendelijk en humoristisch. Er slapen hier varierend tussen de 6 en 10 mensen in dit 3-slaapkamer huis: Nicht, neven, tante en broers van Cris, allemaal afkomstig uit 4 verschillende gezinnen. Niet verwonderlijk dus dat ze net een 2e verdieping hebben gebouwd met 3 extra slaapkamers. Deze verdieping is wel helemaal voorzien van muren en een dak, maar heeft nog geen ramen, deuren, electriciteit of enigerlei afwerking. Hier hebben we in de muskietentent een bed georganiseerd en met een verlengsnoer van beneden een voor mij onmisbare leeslamp gemaakt. Als die-hard kampeerder voel ik me hier natuurlijk prima in mijn element.

In de weken voor mijn vertrek heb ik me zo goed mogelijk geestelijk proberen voor te bereiden op de ontmoeting van de familie van Cris en het gebrek aan communicatiemogelijkheden. Daarbij ben ik geheel voorbij gegaan aan het voorbereiden op het land zelf. Een behoorlijke cultuurshok was het gevolg. De eerste indrukken waren van het straatbeeld met grote gaten in de (snel)wegen en een vluchtstrook die naast zijn standaard functie ook dient voor wandelaars, fietsers, fruitverkopers en waarom ook niet ......hardlopers. Daar waar een vluchtstrook ontbreekt, zoals bijvoorbeeld op een brug, loopt men gewoon op de rijbaan, zelfs inclusief volgeladen steekwagen.

Naast bovengenoemde indrukken waren het vooral de geluiden die mijn stressniveau op dag 1 op peil brachten en wel door het claxoneergedrag van de Braziliaan. En dan met name het claxoneergedrag van de veel voorkomende motorrijders. Niet alleen wordt de claxon gebruikt voor de begrijpelijke `ik-rijd-hier-al-dus-niet-zomaar-invoegen-toet`, de `ga-eens-aan-de-kant-zodat-ik-tussen-deze-rij-langzaamrijdende-auto´s-doorkan-toet` en de `hey-het-stoplicht-staat-al-een-halve-seconde-op-groen-toet`. Ze weten de toeter ook goed te vinden voor de veelvoorkomende `hey-auto-ik-haal-je-even-in-toet`, de `bedankt-voor-het-inhalen-toet`, de `hey-chica-wat-loop-je-daar-mooi-te-wezen-ik-heb-nog-wel-een-plekje-achterop-toet`, de ´wat-leuk-eindelijk-iemand-tegen-te-komen-in-deze-grote-verlatenheid-toet` en de `hey-ouwe-gabber-lang-niet-gezien-we-moeten-snel-weer-afspreken-toet`. De allerbelangrijkste mag daarbij natuurlijk niet vergeten worden en dat is de `gewoon-omdat-het-kan-toet`!

De auto die ons altijd weer veilig door deze stresssituaties loods is een geweldige beige Volkswagen Passat uit 1977. De auto oogt en de motor bromt als een autentieke Dukes of Hazzard automobiel. De motor heeft een enorme kracht en zo scheuren we met piepende banden en dientengevolge achterlatende stofwolk door de onverharde wegen van de wijk hier. In het weekend maken we uitstapjes en keren met een auto rood van het stof weer terug. Door de knalrode aarde en de wijdsheid waan ik mij zo nu en dan in Australie waardoor ik moet oppassen voor automatisch linksrijden.

In de eerste weken zijn mij veel zaken opgevallen waar ik of snel aan gewend ben of nooit aan gewend zal raken. Brazilie is een land waar lopen op de snelweg normaal is eveneens als 2 uur in de zinderende hitte wachten op een bus, waar onzichtbare maar genadelose verkeersdrempels worden afgewisseld door gapende gaten in de weg en elke dag rijst met bonen op tafel staat. Een land van inefficienty en bureaucratie, waar hanen al vanaf 2 uur ´s ochtends in grote bendes kraaien, waar het oversteken van een straat bij een stortbui aanvoelt als een rivercrossing, waar blote-buik truitjes nog in zijn en blote basten overal te aanschouwen, waar havaianas zelfs voor werken in de bouw toerijkend zijn maar verboden zijn om mee auto te rijden, waar het Volkswagen busje nog steeds in productie is en de Kever pás sinds 1994 niet meer. Een prachtig land met ontelbare watervallen omringt door prachtig groen woud, van passievruchten zo groot als een grapefruit en avocado´s zo groot als een rugbybal, altijd lachende mensen op straat, grote wijdsheid en geen haast. Een enorm land waarvan nog heel veel ontdekt moet worden.

Na 3 weken gaat de reis een weekend naar het dorp waar Cris is opgegroeit en waar zijn ouders, zusje en broertje nog steeds wonen. Aanleiding: het varken van oma is grootgenoeg om te worden geslacht. Tabuleiro ligt verborgen in de bergen slechts bereikbaar via een 25 km lange brute zandweg vanaf het prachtige oude stadje `Conceição do Mato Dentro`. Na een reis van 4 uur bereiken we in het donker onder een prachtige vonkelende sterrenhemel onze bestemming. Voordat ik in de ochtend de luiken open om het licht binnen te laten stromen wacht ik even. Ik probeer een voorstelling te maken van wat zich daarachter bevind. Het voelt alsof ik de dag ervoor al een kado heb gekregen wat ik eindelijk mag openmaken. Het eerste wat ik zie is een stralend wit kerkje temidden van een zee van bananenbomen en palmbomen met in de verte zover het oog rijkt bergen. In de tuin zijn prachtige bloemen, vele kippen met kuikens en een brutaal schreeuwende papagaai. De papagaai blijkt het huisdier Lorry te zijn die iedereen bijt behalve de ouders van Cris en zo nu en dan het portugese woord voor `luis` krijst.

Ik voel meteen dat het hier anders is dan in Lagoa Santa. De ouders van Cris hebben een unieke rust over zich die alleen bij dorpsmensen te vinden is. Er wordt voordurend gelachen en vrolijk tegen me gekletst. Ondanks de grote bedrijvigheid zo vroeg in de ochtend heerst hier een bedwelmende rust. Om 8 uur ´s ochtends staan er al pannen te pruttelen op het ouderwetse fornuis waar een vuur onder brand. In dit land van koffiedrinkers wordt er ook hier speciaal voor mij thee gezet van kruiden uit de tuin. Er lopen continu mensen in en uit. Het blijken voornamelijk neven en ooms te zijn die iets onbeduidends doen in de werkplaats van de vader van Cris en dan weer vertrekken. Ik stop al snel me aan iedereen voor te stellen met als voornaamste reden de angst om dit meerdere malen bij dezelfde persoon te doen.

Het huis is ruim, zonder glazen in de ramen en binnen zonder deuren in de deuropeningen. De deuren en luiken staan overdag altijd open en er is geen stenen omheining zoals ik dat uit de steden gewend ben. Naast het huis staat een bijna net zo groot bijgebouw waar de vader van Cris zijn werkplaats heeft, hij maakt prachtige houten meubelen waarmee het huis bezaaid lijkt. Als het geen hels karwei zou zijn deze meubelen naar Nederland de krijgen had ik graag een paar uit tropisch hardhout gemaakte kastjes en stoelen meegenomen.

Na de ochtenddouche, waar ik tegen braziliaans gebruik gewoon aan vast houdt, gaan we naar buiten. Het dorp bestaat uit een T-slitsing. Beide wegen zijn in het centrum, wat bestaat uit de kerk en een handvol bars die ook als winkeltjes fungeren, ongeveer 50 meter bestraat en gaan daarna weer over in een zandweg. Het lijkt wel of iedereen die we tegen komen ooms, tante´s, neven en nichten zijn. Het land aan de ene kant van de weg is waar de familie van zijn moeder woont en het land aan de andere kant van de weg is van de familie van zijn vader. We bezoeken wat vrienden die Cris al ruim 2,5 jaar niet gezien heeft en laten ons gewillig onderdompelen in het trage dorpleven. Een duik in een van de vele poelen onderaan een van de vele watervallen, een koud biertje zittend in een ondiepe stroomversnelling, opdrogend op de hete rotsen een boek in de hand. Alles in de laagste versnelling.

Op weg naar Vovo (oma) om te helpen het varken in vele verschillende soorten voedsel te verwerken komen we een tante en een neef tegen op een bankje in de schaduw bij de kerk. Wat er voor mij uitziet als een enorme rietstengel blijkt een sugarcane te zijn. Deze wordt met een enorm mes bewerkt om vervolgens het vocht eruit te zuigen. Zo brengen ook wij uren door zittend op dit bankje in de schaduw bij dit prachtige kerkje met een betoverend uitzicht. Loom kauwend op stukjes sugarcane, de daarbij onvermijdelijke smakgeluiden makend, om het vervolgens uit te spugen zodra het vocht eraan onttrokken is. Prachtige middagbezigheid. Sunkissed, klam en voldaan keren we terug naar huis. Zo kabbelt het weekend voort terwijl in mijn hoofd een simpele wiskundige formule ontstaat: Tabuleiro = paradijs.

Toegegeven heb ik mij deze eerste weken niet altijd even paradijselijk gevoeld. In tegenstelling tot wat ik gewend ben voel ik me hier van tijd tot tijd eenzaam en afhankelijk door gebrek aan communicatie en een nuttig doel. Door het gebrek aan organisatie van de Brazilianen is onze reis een paar weken uitgesteld. Het rijexamen van Cris waar we op wachten wordt namelijk slechts 1 keer per maand afgenomen, half december in dit geval. Deze week is mijn laatste week portugese les en daarom ben ik daarna vrij om te zwerven. Voor de aankomende weken ben ik daarom aan het kijken naar reismogelijkheden richting Bolívia of vrijwilligerswerk ergens in Brazilie. Helaas moet je voor dit laatste vaak veel geld neerleggen. Hoe dan ook is het tijd voor actie! Er wachten nog veel te veel prachtige plekken op mijn ontdekking!

Habraças para todo!