En dan vliegt de tijd plotseling voorbij. Iets waar je al zolang naar uitkijkt en tegelijkertijd vreest staat in een keer voor de deur. Een zoen, een omhelsing, een traan en een 'we zien elkaar snel weer' gevolgd door een laatste troebele blik en een zwaai. Bewust gekozen voor een 'we zien elkaar snel weer' omdat een 'tot ooit' te verwarrend is om over na te denken, en het afscheid nog moeilijker maakt. En dan ben je plotseling weer alleen. Alleen zoals je aan deze reis begonnen bent. Alleen zoals je gewend bent. Alleen opweg naar de volgende bestemming, het volgende avontuur. Alleen.........uit alle macht proberend deze voordelen in gedachten te houden en daarmee de tranen van gemis te verdrijven.

Na een etmaal lang in vliegtuigen en vliegvelden rondhangen was het een verademing weer in Perth aan te komen, wat nog steeds voelt als een tweede thuis. In het luxe appartement van Peter & Carma kon ik heerlijk bijkomen van mijn mini-jetlag om Janine de volgende dag op te kunnen halen. Na 3 uur van hot naar her te zijn gestuurd met al mijn baggage op mijn rug kwam ik net een paar minuten te laat op het vliegveld om Janine uit de gate te zien komen. Ze had zich net buiten in de zon naast een asbak geinstalleerd. Een lang verwacht weerzien blijkt dan toch minder spectaculair. Het valt te omschrijven als het ontmoeten van een goeie vriend waarmee je de avond tevoren uitgebreid in de kroeg hebt gezeten. Dan blijkt maar weer eens dat een half jaar voor een goeie vriendschap weinig hoeft te veranderen. We gingen gewoon door waar we gebleven waren: slechte grappen makend bijpraten.

Vanaf het vliegveld ging de trip meteen door naar Mandurah waar Jason & Kate wonen die ik nog van mijn vorige trip ken, om vervolgens meteen in het geweldige busje naar Margret River te stappen. Daar wachtte een prachtig huis met uitzicht over zee, vol vrienden van Kate & Jason dachten wij. Bij aankomst bleek echter iedereen zijn tijd in de kroeg te besteden waardoor wij het huis slechts met twee anderen hoefden te delen. Dit weekend valt te vergelijken met de welbekende weekends Belgie, maar dan tot de macht 2. In deze gecencureerde versie laat ik daarom ook de rest aan jullie verbeelding over.

Even een klein intermetzo voor een meer serieuzer onderwerp. Tijdens dit weekend werd ik weer herinnerd aan een observatie van mijn vorige reis: de manier waarop kinderen worden opgevoed. Op het weekend met 'de boys' kwamen er af en toe bekenden langs met kinderen. Jullie hebben ondertussen wellicht in de gaten dat dit niet echt een weekend was waar kinderen goede manieren oppikken. Ik heb daar twee moeders gade geslagen (Janine zal het eerder omschrijven als met ongeloof en afschuwen aangestaard) die geen enkele genegenheid naar hunk roost toonden en om de kleinste dingen ruw en grof naar hun kinderen waren. Dit kon resulteren in een urenlange straf zittend op een stoel of simpelweg een tik met de vlakke hand. Dit blijft iets waar ik moeilijk aan kan wennen. Een anders zo vriendelijk volk kan tiranachtige trekken hebben naar hun kinderen.

Terugkomend op onze reis...... Tijdens dit luidruchtige weekend sliepen we al lekker rustig in de bus voor de deur. Een geweldige oude Toyota bus met vouwdak zodat je erin kan staan. Jason is zo aardig deze aan ons te lenen voor een aantal weken. Van buiten ziet hij eruit als gewoon een oude bus, maar schijn bedriegd. Een ingebouwd bed, koelkast, wasbak met lopende kraan, gasfornuis, tv, dvd, en lichten aan het plafond. Voor ons het Hilton op 4 wielen. Blij als kinderen in een snoepwinkel genoten we van de bus en het vooruitzicht deze luidruchtige, getatoeeerde maar ozo vriendelijke jongens achter ons te laten en lekker te touren.

Toen kwam toch eindelijk het moment van vertrek. Alles een plekje in de bus en los gingen we. Gelukkig reden we achter een van de andere auto's aan omdat we ons in een doolhof-achtig plaatsje bevonden. Na 2:37 minuten leek het even alsof Paddy (de bus) ons zou laten zitten, maar gelukkig startte ze moeiteloos weer. Maar na 4:53 minuten stopte ze er toch echt mee midden op een kruispunt. Gelukkig bevinden we ons in een land met de meest vriendelijke inwoners en waren mensen de bus al aan het duwen voordat we zelf beseften dat we een probleem hadden. Binnen 2 minuten hadden we nog meer helpers die naar de stad zijn gereden en Kate hebben gebeld aangezien we natuurlijk geen bereik hadden met de telefoon in de middle of nowhere. Terwijl wij rustig zonder zorgen in de zon muziek aan het luisteren waren, kwamen de hulptroepen aan, drie auto's sterk. Na een uur proberen is het uiteindelijk gelukt om Paddy te starten terwijl we gesleept warden.

Nog eens 5 minuten verder had ze er toch echt genoeg van. Dit keer gelukkig voor een tankstation waar al iemand binnen recordtijd van 4 seconden klaarstond om te helpen duwen. Vele reparatiepogingen en uren gezelligheid met een groep leuke/gekke mensen later hebben we de bus laten staan en zijn we met anderen meegereden naar huis. De week erna stond in het teken van 'Save Paddy', relaxen, gezelligheid met de boys en etentjes met Kate. Vrijdag konden we dan eindelijk onderweg naar het noorden terwijl al een paar dagen een storm over het land woedde en aan de oostkust hele dorpen werden geevacueerd door overstromingen. Eindelijk onderweg kwamen de slechte grappen en relaxten we, helemaal de zojuist ontdekte lekkage in het dak vergeten.

En dan toch onverwacht snel na Perth doemt het grote niets op. Oneindig uitzicht van bomen met daarachter nog net zichtbaar de zee. Langzaamaan ebben alle drukte en zorgen weg. Niets hoeft en alles mag. Totale ontspanning spoelt over je heen als warm water. Rust, loom, lui, lezen...... Denkend aan thuis, aan komende maanden, terugkijkend op een mooi half jaar en op de redenen van vertrek. Zwemmend, zonnend, slapend, snorkelend.....rust.....leegte.

De rust nog weer even onderbroken door Paddy-problemen wat alle 'mechanic-know-how' weer bovenbrengt. Net als 4 jaar geleden vragen, meekijken, verbanden leggen, nog meer vragen en vervolgens nonchalant een paar termen noemen zodat men weet dat ze niet met een total nit-wit te maken hebben. Ook dit probleem bleek simpel verholpen met $25, een paar glimlachen en interesse in plaats van de bij een eerdere garage genoemde $700.

En dan weer door de warmte in en de mooie stranden zoekend. Heuvelop 40 en op rechte weg maximal 90 maar nog liever 80 km per uur. Continue temperatuur, water en olie checkend. Het lijkt wel alsof Paddy gemaakt is voor deze ozo geliefde trage en relaxte levensstijl. Nog een paar nachten extra op een heerlijk strand met een onverwachte surfwedstrijd. Ook ditmaal weer genietend van het vriendelijke gepensioneerde australische volk die ons op donkere avonden van licht voorzien en op hongerige en saaie avonden met zoutjes en gezelligheid overspoelen. Waar drukke touristische resorts verwacht werden waren relaxte campings en boottochten en waar niets verwacht werd bleek een enorme touristische trekpleister.

Hoe dichterbij de thuiskomst, hoe meer de gedachten naar de toekomst gaan. De mogelijkheden een baan te vinden voor de nodige extra financien voor Zuid-Amerika, voorbereidingen voor het huwelijk van Anne, weerzien met vrienden en familie. In al deze gedachten komt verbazingwekkend weinig de aanstormende 30-ste verjaardag voor. Het lijkt alsof ik deze zorgen in een eerder verhaal doelmatig van me afgeschreven heb.

Terugkijkend was deze reis zo anders dan mijn vorige, maar evenzo rustgevend. De thuiskomst voelt veel positiever dan vorige keer en is momenteel ook slechts een tussenstop. Het echte leven laat nog op zich wachten en geeft mij de gelegenheid nog even op deze wolk van vrijheid te zweven. Een wolk die mij via Nederland naar Zuid-Amerika voert en me daarna hopelijk de rust geeft om een leven op te bouwen.