Aan het einde van het Appel-seizoen zijn we er dan toch eindelijk achter dat we eigenlijk veel sneller werken als we dit doen in verschillende rijen. Daar komt die geweldige knalroze iPod weer om de hoek kijken want die wordt nu weer veelvuldig ingezet. Nu ren ik dus de ladder op de boom in en sta, ondertussen niet meer zo wankel, bovenop die ladder naast het plukken ook nog een paar coole moves te doen door de meeslepende beat. Af en toe krijg ik gekke blikken van collega's en tracktorrijders omdat ik blijkbaar redelijk hard aan het meezingen ben. Ach ja in het resort in Wanaka noemde een college me ookwel Marthe Carey of Mariah Kramer. En nou niet omdat het allemaal zo zuiver is wat er uit mijn keel komt, maar vooral veelvuldig en 'in your face'.

Bij bepaalde nummers van mijn iPod gaat het tempo toch aanzienlijk omlaag omdat alle energie in het lachen gaat zitten. Vooral de afwijkende tekst op de melodie van 'de stad Amsterdam' van Acda en De Munnik maakt mij aanzienlijk langzamer omdat ik letterlijk sta te proesten van het lachen. Vervolgens sta ik nog een tijdje na te lachen en weg te dromen met geweldige beelden van vriendschap in mijn hoofd.

Door onze nieuwe methode hebben we ondertussen de snelheid goed te pakken en zijn nu eigenlijk de snelste van onze crew van ongeveer 12 mensen. Dit komt overigens niet alleen omdat we sneller zijn geworden, maar ook omdat de met afstand snelsten zijn gestopt. Dit waren 5 Indiers: een getrouwd stel, een vader (60) en zoon (30) en een jongeman van eind twintig. Deze mensen verbaasden mij dagelijks. Ze lijken relaxt voor zich uit te werken, praten luid en veel met elkaar (Lees: schreewen van rij naar rij in Hindi), hebben thee-pauze in de ochtend, lunchpauze en nog een middagpauze, tegenover slechts een lunchpauze voor ons, en doen verd**** nog steeds veel meer bins dan wij. Dat is redelijk frusterend kan ik je zeggen. Maar deze tijd is gelukkig voorbij en nu vallen er redelijk wat kaken bij het aanhoren van ons bin aantal. Het mag echter niet lang meer baten aangezien het seizoen op zijn einde is. Waarschijnlijk nog een dag of 2 en dan zijn alle appels geplukt.

De herfst is een aantal weken geleden dan toch echt ingetreden hier, wat nachtvorst en prachtig gekleurde bomen tot gevolg heeft. Na een vrieskoude heldere nacht rijden wij met ijs op de auto en flessen met warm water in de hand om 7 uur naar de boomgaart. Het eerste uur staan we dan na elke 10 minuten onze handen aan de fles te warmen om vervolgens weer door te plukken. Als we thuis zijn in de caravan blaast continue een warme luchstroom uit een piepkleine ventilator. Na een aantal uur warmen kunnen we met een aantal dekens daardoor warm de nacht in. Naar de TV-kamer ga ik ondertussen gewapend met een deken en een warme kop thee. De tijd is dus duidelijk aangebroken om naar warmere oorden te vertrekken.

Een aantal weken geleden hebben we dan eindelijk een auto gevonden die in het budget paste ($650), ter vervanging van de stoere struck. Dit komt neer op ruim 250 euro. Het is dan ook een auto uit het jaar 1984 met daarbijbehorende kleine probleempjes, die gelukkig voor een maand gebruik niet onoverkoombaar zijn. Zelfs een 4WD maar of die werkt hebben we nog niet uit durven proberen. Als we er nou een paar honderd dollar voor terugkrijgen en een lift naar het vliegveld zijn we al blij. Een auto in deze omgeving is toch geen overbodige luxe. We hebben ongeveer 3 weken zonder gedaan waar onze voeten toch niet zo blij mee waren. Ookal ligt de boomgaart aan dezelfde weg als de camping, toch is het een ruim uur lopen. Gelukkig kregen we 80% van de tijd een lift, maar de andere 20% moest er toch gewoon gelopen worden, met een grote en vooral onhandige pluktas. Na een dag kijhard buffelen in de stekende zon is dit toch niet zo'n prettige afsluiting van de dag. Als er dan ook nog boodschappen in de stad gedaan moesten worden waren we weer 1,5 uur verder. Llui ben ik niet, maar dat ging me toch echt iets te ver, letterlijk gesproken. Afgelopen weekend zijn we erachter gekomen dat de vering niet helemaal in orde is. We gingen met 3 vrienden van de camping naar de bioscoop. Bij de eerste bult kwamen er toch niet zulke prettige geluiden ergens onder de auto vandaan. Ach ja gelukkig kan je in dit land gewoon 30 km per uur rijden zonder associaal getoeter van alle kanten te ontvangen. Op die manier hebben we het net heen en terug gered.

Naast deze 3 engelse vrienden is er ook nog een erg interressant figuur op de camping die ook in onze Crew werkt. Crew's zijn de groepen plukkers die voor hetzelfde bedrijf werken. Elke aangevoerd door een Crew-boss. De grote baas noemt ze hardnekkig 'gangs', maar dat vind de rest toch iets te Getto geloof ik. Terug naar de interessante persoon....Het gaat hier om een Slovaak, wiens hobby of misschien beter gezegd leven bestaat uit het lopen van ultra-marathons. Persoonlijk had ik er nog nooit van gehoord, maar een ultra-Marathon is 160 km door de Bergen rennen. Gewoon een lullig Marathonnetje is er voor deze man niet bij. Hij kiest ervoor om dit bijna te verviervoudigen en hier dan ook nog een extra moeilijkheidsgraad aan toe te voegen: de bergen inclusief een rugzak met noodbagage. Hier ben ik pas sinds een week achter terwijl wij al ruim 2 maanden elke ochtend om 6 uur met deze man in de keuken zijn voor het ontbijt. Reden hiervoor is dat hij de eerste 6 weken niet echt spraakzaam bleek. Elke poging tot conversatie liep op niets uit, zelfs niet op oogcontact. Ik had eigenlijk al besloten dat hij gewoon geen behoefte had aan contact met anderen. Niets is echter minder waar. Zijn engels is gewoon erbarmelijk slecht, maar gelukkig is zijn Duits wat beter. Nu is het dus mengeling van Duits en Engels waarin we converseren. Deze 56-jarige man heeft voor de val van de muur in het Slovaakse (of hoe het land toen ook heette) Nationale athletiek-team gezeten en heeft over de hele wereld allerlei races gedaan. De meest bijzondere in mijn ogen is een hardloopwedstrijd van Portugal tot Moskou, ruim 5000 km, welke hij uiteindelijk in 68 achtereenvolgende dagen heeft gelopen. Respect! Nu conversatie mogelijk is blijkt het een erg hartelijke en humoristische man te zijn. Dit soort contacten zijn wat een reis als deze de moeite waard maken.

Het einde staat nu toch echt voor de deur. Volgende week vliegen we van Nelson naar Auckland. Hier hebben we dan nog 2 nachten voordat ik ‘s ochtends vroeg naar Perth vlieg en Cris in de middag naar huis, Belo Horizonte in Brazilie. We kijken allebei om verschillende redenen erg uit naar deze vlucht. Ik omdat ik naar mijn geliefde Australie ga en daar heerlijk een maand echt vakantie ga vieren met Janine na een half jaar hard werken hier in Nieuw Zeeland. Cris omdat hij na 2 jaar zijn familie en vrienden weer gaat zien. Keerzijde aan dit vertrek is natuurlijk het afscheid. Dit besef heeft zich erg langzaam in mijn bewustzijn genesteld, maar is nu echt aanwezig. Er zijn voorzichtige plannen voor een hereniging, maar niets staat nog vast. Tijd zal het leren.

Na 3 bezoeken aan Nieuw Zeeland heb ik het gevoel dat ik hier niet snel terug hoef te komen. Dit oogverblindend mooie land heb ik nu toch echt grotendeels gezien en het is tijd om andere gebieden te verkennen. Volgende op mijn lijst: Zuid-Amerika.