Ter voorbereiding voor dit nieuwe verhaal heb ik net mijn laatste verhaal herlezen en zit daardoor met een grote glimlach achter de computer. Ik heb echt een heerlijke tijd gehad in Wanaka en er ook nog een behoorlijke smak geld aan overgehouden, alleen in dollars overigens want omgerekend in Euro's is het toch echt een heel stuk minder.

Sinds mijn laatste verhaal is er weer een hele hoop gebeurd en dit ga ik maar weer eens trachten om te zetten in een mooi chronologisch verhaal.

Het samenwonen in de tent was zoals ik aangaf een hele test. Nou deze test was iets korter dan verwacht en heeft slechts een dag en een nacht geduurd. Dan kan je denken aan slaande ruzie, kleren uit het raam gooien en de tv erachteraan terwijl ik emotioneel en hysterisch zinnen schreeuw als 'I never want to see you again bastard' en 'You should have tought of that before'. Ondanks dat ik graag nog een keer voor de grap een scene als dit wil schoppen, slechts om de gezichten van omstanders te zien is het in dit geval niet zo gegaan. Na 5 dagen continue zware regenval waarin ik trots was als een moeder op mijn kleine tent dat hij al mijn spullen droog had gehouden, terwijl ik overigens hoog en droog in het huis van Cris zat, brak de gelukkig onvermijdelijke dag van zonneschijn aan. Mijn opluchtig was helaas niet geheel gerechtvaardigd aangezien dit toch echt teveel werd voor de tent. In de zon is het dak simpelweg doormiddengescheurd. Weg huis! Mijn bazen van de camping boden gelukkig de oplossing: een caravan op de camping voor een zacht prijsje.

Als echte Hollander voelde ik me natuurlijk geheel in mijn element ookal kan ik de keren dat ik in een caravan ben geweest op 1 hand tellen. Wat een luxe heb je dan plotseling: kastruimte, een eigen fornuisje en koelkast, een tafeltje, licht, een verwarming en reguleerbare ventilatie inplaats van continue. Deze luxe heeft 4 heerlijke dagen en nachten geduurd slechts onderbroken door een panisch uurtje na de poldercrash op Schiphol waar de man van mijn moeder (ookwel bekend als Henk) in bleek te zitten. Gelukkig lukte het na herhaaldelijk proberen uiteindelijk om Mama en Henk te bereiken dus was ik weer gerustgesteld.

In deze heerlijke dagen in de caravan waarvan we slechts 1,5 dag hoefden te werken hebben we vooral veel van de omgeving genoten. Ongelooflijk hoe je 2 maanden op een plek kan wonen en zo weinig van de omgeving ziet. Toen was de tijd aangebroken om Wanaka te verlaten. Toch leek het alsof Wanaka mij niet wilde laten gaan aangezien mijn laatste werkdag in het resort eindigde in een gebroken tent en mijn laatste werkdag op de camping begon met een Turkish Airway toestel in de hollandse polder. Met pijn in het hart vertrokken Cristiano en ik op de laatste dag van februari opweg naar een onbekende bestemming. De weg heeft ons via geweldige bergpassen naar studentenstad Dunedin gebracht waar een aantal collega´s uit het resort net weer aan de intreeweek van hun studie waren begonnen. Helaas waren ze te dru(n)k voor een meeting, maar we hebben ons heerlijk vermaakt op de peninsula met Seals, Albatrossen en Pinquins. Helaas hebben we de laatste niet in levende lijve mogen zien, maar slecht op waarschuwingsborden. In Queenstown heb ik even herrinneringen opgehaald aan mijn trip naar Nieuw Zeeland 7 jaar geleden met mijn zus. De ijskoude nacht aan de voet van de hoogste berg van Nieuw Zeeland, Mount Cook, waarin zelfs mijn zojuist aangeschafte jas samen met fleecetrui, trainingsbroek en sokken mij niet mochten weerhouden van een rillend koude nacht werd gelukkig geheel goedgemaakt door de geweldige uitzichten. Via Lake Pukaki en Takapo, Cristchurch, Arthurs pass, Westcoast zijn we in Montueka beland. Montueka ligt in het noorden van het zuid-eiland tegen het geweldig mooie Abel Tasman National Park aan.

Degenen die zo gelukkig zijn geweest dit park te bezoeken weten hoe overweldigend mooi dit gebied is. Strakblauwe zee afgewisseld door hypnotiserend groen en turqois met rotsachtige eilandjes voor de kust begroeit met allerlei soorten groen. Spijtig is echter dat ik hier tot nu toe slechts 2 dagen van genoten heb, want ik ben sinds3 weken weer aan het werk. Ditmaal is 'het rad van fortuin' gevallen op fruitplukken! Bij aankomst vielen we meteen met onze neus in de appels bij de eerste Orchard waar we de volgende dag konden beginnen. Dat was iets sneller dan we verwacht hadden, maar dit mocht de pret niet drukken, we zijn meteen aan de slag gegaan. In de eerste werkweek hebben we de metamorphose tot slonsige fruitplukker flitstend snel volmaakt. Armen vol schrammem, mooie modieuze bruinheidslijnen op armen en hals, een stoer hinkend loopje wat ons op afstand op stoere hiphoppers doet lijken, maar wat in werkelijkheid een noodzakelijke houding is om de pijn in onderrug en heup enigzins draagbaar te maken, het roodverbrandde en in mijn geval besproette gezicht en natuurlijk alle blaadjes en twijgjes in het haar. En dan heb ik het nog niet eens over de bemodderde en stinkende kleding. Een groot voordeel van deze nieuwe carriere move is dat ik eindelijk de pijnstillers die al sinds januari 2005 over datum zijn kan gebruiken. Deze pijnstillers zijn al minstens 2 keer naar de andere kant van de wereld geweest en hebben al minstens 4 verhuizingen meegemaakt. Dan vraag ik me natuurlijk af: 'Zijn ze zoals ik hoop dubbel zo effectief geworden of werken ze alleen maar omdat ik erin geloof?'.

Omdat we per bin betaald krijgen werken we erg hard en praten daarom niet veel aangezien dit vertraagd. We zijn daarom veel in gedachten en soms komt er spontaan een heel verhaal uit waar een van ons net aan denkt of komt er opeens een woordenvloed in het Nederlands of Portugees waar de ander niets van begrijpt. Het werkritme is weer straf: om 6 uur staan we op om uitgebreid te ontbijten en lunch klaar te maken in de gezamelijke keuken met onze stinkende kledij en rubberen laarzen aan. Daarna zorgen we dat we om 7 uur op de boomgaard zijn. Twee weken geleden konden we dan meteen beginnen maar nu is het nog net te donker, dus wachten we nog even in de auto terwijl de zon ons verblijd met een hemelsmooi schouwspel van kleuren (rood, oranje, roze en blauw) tegen de bergenrug van Nelson aan de horizon. Na een heldere nacht stappen we dan een ijskoude en natte boomgaard in. De appels lijken net hompen ijs eveneens als de ladder. Rond 9 uur begint het op te warmen en tegen de middag sta je je alweer kapot te zweten. Afhankelijk van soort appel en soort boom stoppen we dan rond 4en. Na douche, kleine internet sessie, gezellig kletspraat met mede reizigers en fruitplukkers, het nieuws en avondeten liggen we dan tussen 7 en 8 alweer op een oor om alle energie weer bij te slapen.

Vorige week hebben we een soort appel geplukt met de swingende naam 'Jazz'. Als appelplukkers onder elkaar het echter over de Jazz hebben dan wordt dit woord in plaats van met enthousiasme en energie met grote afschuw uitgesproken. Deze appelsoort is namelijk de meest gehate soort onder de plukkers en ik moet jullie mededelen dat jullie daar in Nederland en de rest van Europa mede verantwoordelijk voor zijn. De Jazz-appel is het juweeltje onder de appels en wordt voornamelijk voor de export geplukt. We moeten dus nog beter op 'beurse plekken' letten en de appels als kinderen behandelen. Dit is echter niet het grootste probleem. Het grootste probleem is namelijk dat we ervoor moeten zorgen dat het steeltje eraan blijft. Waarom? Nou niet omdat het een kwetsbare soort is die snel vanuit de niet meer bestaande steel rot zoals ik heb geleerd bij de peer het geval is. Nee! De enige reden is omdat de Europeanen het leuk vinden als er een steeltje aan hun appel zit!! Nou vraag ik je..... Ondanks al deze sores hebben we ook nog veel lol, appelgevechten, appelspuuggevechten en onderbroekenlol.

Terwijl ik met mijn hoofd in een appelboom sta denk ik aan van alles om de tijd te verdrijven. Ik denk veel aan vrienden waar het uitzonderlijk goed mee gaat op het moment, maar natuurlijk ook aan vrienden waar het even wat minder mee gaat, verwaarloosde en verwaterde vriendschappen, maar bovenal denk ik natuurlijk veel aan mijn geliefde familie. Daar zo boven in een boom staand op een wankele ladder komt dan plotseling maar weer eens het besef wat een gelukkig mens ik ben met zoveel fantastische mensen in mijn leven. En dan reist plotseling de vraag: 'Maar wat doe ik dan hier'?

Verder is er nog een issue in mijn leven wat geregeld in mijn gedachten is. Het jaar 2009 wat zo goed begonnen is, is ook het jaar waarin ik een dertiger wordt. Ik heb ondertussen 2 goeie strategien gevonden om me hier iets minder slecht over te voelen. Ten eerste zorg ik dat ik altijd bij de kassa ben als we alcohol kopen. Je moet hier geloof ik 18 zijn om alcohol te kopen en als de verkoopster je onder 25 schat dan moet ze je om een ID vragen. Bingo!! Elke keer weer raak en hoogst verbaasde gezichten bij het zien van mijn paspoort. Ten tweede vertel ik mensen graag dat ik in juni mijn 30ste verjaardag vier. Hiermee oogst ik namelijk ook standaard verbaasde uitroepen en ongeloof. Straks ga ik er nog echt in geloven dat ik nog geen dertig wordt en blijf ik voor eeuwig een twintiger.

Het is werkelijk bizar hoe snel de tijd alweer gaat. De plannen voor de terugreis naar Nederland beginnen vorm aan te nemen. Maar ik kom niet terug voordat ik even een maandje in Australie gechilled heb met Janine. We ontmoeten elkaar half mei in Perth waarna we hopelijk met een, nog te regelen maar ondertussen iets dichterbij, automobile de westkust gaan bezichtigen en ons in de wijngaarden met proeverijen best zullen vermaken. Wordt vast een gezellige bende! Toch nog even een kleine tip voor Janine om onze reis iets aangenamer te maken: begin niet over mijn zojuist besproken issue ook jij wordt binnenkort 30 bedenk dat goed en Staint en Jeroen stinken niet!!