Placebo of dubbel effectief?

Ter voorbereiding voor dit nieuwe verhaal heb ik net mijn laatste verhaal herlezen en zit daardoor met een grote glimlach achter de computer. Ik heb echt een heerlijke tijd gehad in Wanaka en er ook nog een behoorlijke smak geld aan overgehouden, alleen in dollars overigens want omgerekend in Euro's is het toch echt een heel stuk minder.

Sinds mijn laatste verhaal is er weer een hele hoop gebeurd en dit ga ik maar weer eens trachten om te zetten in een mooi chronologisch verhaal.

Het samenwonen in de tent was zoals ik aangaf een hele test. Nou deze test was iets korter dan verwacht en heeft slechts een dag en een nacht geduurd. Dan kan je denken aan slaande ruzie, kleren uit het raam gooien en de tv erachteraan terwijl ik emotioneel en hysterisch zinnen schreeuw als 'I never want to see you again bastard' en 'You should have tought of that before'. Ondanks dat ik graag nog een keer voor de grap een scene als dit wil schoppen, slechts om de gezichten van omstanders te zien is het in dit geval niet zo gegaan. Na 5 dagen continue zware regenval waarin ik trots was als een moeder op mijn kleine tent dat hij al mijn spullen droog had gehouden, terwijl ik overigens hoog en droog in het huis van Cris zat, brak de gelukkig onvermijdelijke dag van zonneschijn aan. Mijn opluchtig was helaas niet geheel gerechtvaardigd aangezien dit toch echt teveel werd voor de tent. In de zon is het dak simpelweg doormiddengescheurd. Weg huis! Mijn bazen van de camping boden gelukkig de oplossing: een caravan op de camping voor een zacht prijsje.

Als echte Hollander voelde ik me natuurlijk geheel in mijn element ookal kan ik de keren dat ik in een caravan ben geweest op 1 hand tellen. Wat een luxe heb je dan plotseling: kastruimte, een eigen fornuisje en koelkast, een tafeltje, licht, een verwarming en reguleerbare ventilatie inplaats van continue. Deze luxe heeft 4 heerlijke dagen en nachten geduurd slechts onderbroken door een panisch uurtje na de poldercrash op Schiphol waar de man van mijn moeder (ookwel bekend als Henk) in bleek te zitten. Gelukkig lukte het na herhaaldelijk proberen uiteindelijk om Mama en Henk te bereiken dus was ik weer gerustgesteld.

In deze heerlijke dagen in de caravan waarvan we slechts 1,5 dag hoefden te werken hebben we vooral veel van de omgeving genoten. Ongelooflijk hoe je 2 maanden op een plek kan wonen en zo weinig van de omgeving ziet. Toen was de tijd aangebroken om Wanaka te verlaten. Toch leek het alsof Wanaka mij niet wilde laten gaan aangezien mijn laatste werkdag in het resort eindigde in een gebroken tent en mijn laatste werkdag op de camping begon met een Turkish Airway toestel in de hollandse polder. Met pijn in het hart vertrokken Cristiano en ik op de laatste dag van februari opweg naar een onbekende bestemming. De weg heeft ons via geweldige bergpassen naar studentenstad Dunedin gebracht waar een aantal collega´s uit het resort net weer aan de intreeweek van hun studie waren begonnen. Helaas waren ze te dru(n)k voor een meeting, maar we hebben ons heerlijk vermaakt op de peninsula met Seals, Albatrossen en Pinquins. Helaas hebben we de laatste niet in levende lijve mogen zien, maar slecht op waarschuwingsborden. In Queenstown heb ik even herrinneringen opgehaald aan mijn trip naar Nieuw Zeeland 7 jaar geleden met mijn zus. De ijskoude nacht aan de voet van de hoogste berg van Nieuw Zeeland, Mount Cook, waarin zelfs mijn zojuist aangeschafte jas samen met fleecetrui, trainingsbroek en sokken mij niet mochten weerhouden van een rillend koude nacht werd gelukkig geheel goedgemaakt door de geweldige uitzichten. Via Lake Pukaki en Takapo, Cristchurch, Arthurs pass, Westcoast zijn we in Montueka beland. Montueka ligt in het noorden van het zuid-eiland tegen het geweldig mooie Abel Tasman National Park aan.

Degenen die zo gelukkig zijn geweest dit park te bezoeken weten hoe overweldigend mooi dit gebied is. Strakblauwe zee afgewisseld door hypnotiserend groen en turqois met rotsachtige eilandjes voor de kust begroeit met allerlei soorten groen. Spijtig is echter dat ik hier tot nu toe slechts 2 dagen van genoten heb, want ik ben sinds3 weken weer aan het werk. Ditmaal is 'het rad van fortuin' gevallen op fruitplukken! Bij aankomst vielen we meteen met onze neus in de appels bij de eerste Orchard waar we de volgende dag konden beginnen. Dat was iets sneller dan we verwacht hadden, maar dit mocht de pret niet drukken, we zijn meteen aan de slag gegaan. In de eerste werkweek hebben we de metamorphose tot slonsige fruitplukker flitstend snel volmaakt. Armen vol schrammem, mooie modieuze bruinheidslijnen op armen en hals, een stoer hinkend loopje wat ons op afstand op stoere hiphoppers doet lijken, maar wat in werkelijkheid een noodzakelijke houding is om de pijn in onderrug en heup enigzins draagbaar te maken, het roodverbrandde en in mijn geval besproette gezicht en natuurlijk alle blaadjes en twijgjes in het haar. En dan heb ik het nog niet eens over de bemodderde en stinkende kleding. Een groot voordeel van deze nieuwe carriere move is dat ik eindelijk de pijnstillers die al sinds januari 2005 over datum zijn kan gebruiken. Deze pijnstillers zijn al minstens 2 keer naar de andere kant van de wereld geweest en hebben al minstens 4 verhuizingen meegemaakt. Dan vraag ik me natuurlijk af: 'Zijn ze zoals ik hoop dubbel zo effectief geworden of werken ze alleen maar omdat ik erin geloof?'.

Omdat we per bin betaald krijgen werken we erg hard en praten daarom niet veel aangezien dit vertraagd. We zijn daarom veel in gedachten en soms komt er spontaan een heel verhaal uit waar een van ons net aan denkt of komt er opeens een woordenvloed in het Nederlands of Portugees waar de ander niets van begrijpt. Het werkritme is weer straf: om 6 uur staan we op om uitgebreid te ontbijten en lunch klaar te maken in de gezamelijke keuken met onze stinkende kledij en rubberen laarzen aan. Daarna zorgen we dat we om 7 uur op de boomgaard zijn. Twee weken geleden konden we dan meteen beginnen maar nu is het nog net te donker, dus wachten we nog even in de auto terwijl de zon ons verblijd met een hemelsmooi schouwspel van kleuren (rood, oranje, roze en blauw) tegen de bergenrug van Nelson aan de horizon. Na een heldere nacht stappen we dan een ijskoude en natte boomgaard in. De appels lijken net hompen ijs eveneens als de ladder. Rond 9 uur begint het op te warmen en tegen de middag sta je je alweer kapot te zweten. Afhankelijk van soort appel en soort boom stoppen we dan rond 4en. Na douche, kleine internet sessie, gezellig kletspraat met mede reizigers en fruitplukkers, het nieuws en avondeten liggen we dan tussen 7 en 8 alweer op een oor om alle energie weer bij te slapen.

Vorige week hebben we een soort appel geplukt met de swingende naam 'Jazz'. Als appelplukkers onder elkaar het echter over de Jazz hebben dan wordt dit woord in plaats van met enthousiasme en energie met grote afschuw uitgesproken. Deze appelsoort is namelijk de meest gehate soort onder de plukkers en ik moet jullie mededelen dat jullie daar in Nederland en de rest van Europa mede verantwoordelijk voor zijn. De Jazz-appel is het juweeltje onder de appels en wordt voornamelijk voor de export geplukt. We moeten dus nog beter op 'beurse plekken' letten en de appels als kinderen behandelen. Dit is echter niet het grootste probleem. Het grootste probleem is namelijk dat we ervoor moeten zorgen dat het steeltje eraan blijft. Waarom? Nou niet omdat het een kwetsbare soort is die snel vanuit de niet meer bestaande steel rot zoals ik heb geleerd bij de peer het geval is. Nee! De enige reden is omdat de Europeanen het leuk vinden als er een steeltje aan hun appel zit!! Nou vraag ik je..... Ondanks al deze sores hebben we ook nog veel lol, appelgevechten, appelspuuggevechten en onderbroekenlol.

Terwijl ik met mijn hoofd in een appelboom sta denk ik aan van alles om de tijd te verdrijven. Ik denk veel aan vrienden waar het uitzonderlijk goed mee gaat op het moment, maar natuurlijk ook aan vrienden waar het even wat minder mee gaat, verwaarloosde en verwaterde vriendschappen, maar bovenal denk ik natuurlijk veel aan mijn geliefde familie. Daar zo boven in een boom staand op een wankele ladder komt dan plotseling maar weer eens het besef wat een gelukkig mens ik ben met zoveel fantastische mensen in mijn leven. En dan reist plotseling de vraag: 'Maar wat doe ik dan hier'?

Verder is er nog een issue in mijn leven wat geregeld in mijn gedachten is. Het jaar 2009 wat zo goed begonnen is, is ook het jaar waarin ik een dertiger wordt. Ik heb ondertussen 2 goeie strategien gevonden om me hier iets minder slecht over te voelen. Ten eerste zorg ik dat ik altijd bij de kassa ben als we alcohol kopen. Je moet hier geloof ik 18 zijn om alcohol te kopen en als de verkoopster je onder 25 schat dan moet ze je om een ID vragen. Bingo!! Elke keer weer raak en hoogst verbaasde gezichten bij het zien van mijn paspoort. Ten tweede vertel ik mensen graag dat ik in juni mijn 30ste verjaardag vier. Hiermee oogst ik namelijk ook standaard verbaasde uitroepen en ongeloof. Straks ga ik er nog echt in geloven dat ik nog geen dertig wordt en blijf ik voor eeuwig een twintiger.

Het is werkelijk bizar hoe snel de tijd alweer gaat. De plannen voor de terugreis naar Nederland beginnen vorm aan te nemen. Maar ik kom niet terug voordat ik even een maandje in Australie gechilled heb met Janine. We ontmoeten elkaar half mei in Perth waarna we hopelijk met een, nog te regelen maar ondertussen iets dichterbij, automobile de westkust gaan bezichtigen en ons in de wijngaarden met proeverijen best zullen vermaken. Wordt vast een gezellige bende! Toch nog even een kleine tip voor Janine om onze reis iets aangenamer te maken: begin niet over mijn zojuist besproken issue ook jij wordt binnenkort 30 bedenk dat goed en Staint en Jeroen stinken niet!!

Houskeepingzzz!

Aangezien ik de laatste tijd veel commentaar heb gekregen op mijn verwaarloosde website heb ik me onder het mom van: 'U roept en wij draaien' maar weer eens op een verhaal gestort. De afwezigheid van informatie op mijn site heeft voor de verandering eens niets te maken met tijdgebrek, maar eigenlijk gewoon met werkritme.

De feestdagen heb ik dit jaar voornamelijk werkend doorgebracht, met een paar uur van gezelligheid tussendoor. Op kerstavond is het hier gebruikelijk om naar de kroeg te gaan. Hier heb ik mij uiteraard zonder veel moeite aan gehouden samen met mijn Amerikaanse vrienden Anne & Jason en een aantal Braziliaanse collega's. In plaats van 1e kerstag op de camping door te brengen waren we uitgenodigd bij Luiz en Cristiano, mijn Braziliaanse collega's. Hier hebben we in totaal met 8 reizigers van verschillende nationaliteiten een heerlijk maal genuttigd, want koken is een ding van Brazilianen erg goed kunnen. Na veel alcoholische drankjes, slechte grappen, grappige discussies en een verloren uurtje slaap op de bank was het alweer tijd voor de ochtendschoonmaak van 5 uur.

Na non stop werk tussen kerst en oud & nieuw met veel middagen aan het hypnotiserende blauwe meer en avonden onder de sterren, heb ik het jaar 2008 spectaculair afgesloten werkend in een Hotdog-kraam op het strand! Dit was werkelijk een unieke ervaring. Toen we aan kwamen lopen sloeg de frituurlucht ons in het gezicht. Frituurlucht?? Ik ga toch hotdogs verkopen? Nou in Nieuw Zeeland worden deze gefrituurd ben ik ondertussen achter. Mijn omschrijving van een Nieuw Zeelandse Hotdog is als volgt: een worstgeval op een plat ijsstokje omringt door een dikke laag beslag in zijn geheel in de frituur gegaard. Om deze lekkernij af te toppen wordt hij in een zoete ketchup-achtige saus gedoopt. Ik heb deze plaatstelijke delicatesse met liefde aan me voorbij laten gaan. De locale jeugd nuttigde deze vette hap echter graag na veel te veel alcoholica. Na meerdere misselijkheids-aanvallen en bijzondere gesprekken met veel te jonge dronken locals zijn we (Josh en ik) maar meteen aan de ochtendschoonmaak op de camping begonnen om daarna nog 1,5 uur te slapen voordat de duty op het resort weer riep. In deze week heb ik 74 uur gewerkt en had daarnaast nog energie over om leuke dingen te doen. Achteraf gezien vind ik het zelf ook onbegrijpelijk.

Velen vragen mij of ik nog steeds om 5 uur de plee's sta te schrobben. Hieruit leid ik af dat mijn ochtendbesteding niet echt aantrekkelijk klinkt voor jullie. Ik ga een poging wagen deze negatieve gedachte om te keren. Elke ochtend slenter ik, met de slaap in mijn ogen, de klitten in mijn haren, me nog half aankledend en mijn iPod installerend langzaam de heuvel af van mijn ' Penthouse' naar het toiletblok, waar het normale gepeupel zich bevindt. Als ik wat later ben heeft mijn schoonmaakbuddy Josh mijn schoonmaakspullen al klaar staan, waardoor mijn hersenen nog even in slaap mogen blijven. Met een heerlijke tune in mijn oren van de mooie selectie van mijn knalroze iPod maak ik vervolgend zingend de douches en toiletten schoon. Daarna is de keuken aan de beurt waar ik alvast een kopje thee zet. Na dit alles komt mijn favoriete gedeelte ookal is dit wellicht moeilijk te begrijpen: het schoonmaken van de dixy toiletten! Ik kan me nog een Love Parade herinneren waar ik liever de hele dag ver uit de buurt van deze gevallen bleef, maar nood mij toch dwong ze te bezoeken. Maar nu maak ik ze hier met plezier schoon. De camping is hier in de zomervakantie zo ontzettend druk dat er honderden mensen van dezelfde kleine faciliteiten gebruik moeten maken. Dit lossen ze op door her en der over de camping verspreid een aantal toiletten te plaatsen. Wat hier zo heerlijk aan is, is dat je het geweldige uitzicht over het meer met de opgaande zon van dichtbij kan bekijken terwijl de konijnen overal de bosjes in schieten (veel meer wildlife dan konijnen, vogels en egels krijg je hier niet. Een hele andere beleving dan Australie wat dat betref). Op de terugweg loop ik de opgaande zon vaak met gesloten ogen genietend tegenmoet. Na dit standaard ochtendritueel gevolgd door een rustig ontbijt en douche komt mijn volgende favoriete gedeelte: de fietstocht naar mijn volgende werk, alhoewel dit gedeelte door de warmte de laatste week wel iets kleveriger is geworden. De eerste 3 km gaan over een heuvelachtige dirtroad, waarna de resterende 7 km over asfalt met mooie uitzichtpunten gaat. Zwetend kom ik dan aan op mijn werk, aangezien dit op een heuvel ligt en kan ik nog even chillen met een koud glas water liggend op de 'Green bags' van de wasserette met schone lakens en handoeken erin. Nog even terugkomend op het positieve gevoel bij de ochtendschoonmaak. Die word took nog eens versterkt omdat ik hierdoor gratis onderdak heb en ook nog eens 2 uur per dag uitbetaald krijg. Zo zorg ik ervoor dat het geld in mijn zak blijft!

Nadat alle collega's uitgebreid begroet zijn en aangehoord is wat er allemaal gebeurd is de middag/avond ervoor krijgen we onze kamers verdeeld. We krijgen een bord met allerlei kamers in verschillende kleuren gearceerd. Sommige moeten voor een bepaalde tijd schoon, andere kunnen aan het eind van de dag en weer andere moeten niet schoon, maar alleen een ' service ' krijgen. Wat schone handoeken en bed opmaken en dergelijke betekend. Samen met de partner van de dag gaan we dan opgetogen aan de gang onze trolly in te ruimen. JA het is zo'n trolly als in de films met allerlei compartimenten voor vuilnis, handoeken, lakens, stofzuiger, James Bond of een crimineel enz en NEE ik draag niet zo'n housekeeping pakje zoals in de films, maar een polo van het resort met mijn naambordje 'Martha'. Voordat we een kamer binnen gaan moeten we altijd standaard 2 keer kloppen en 'housekeeping' roepen. Aangezien we veel verschillende nationaliteiten hebben vanwege alle reizigers, hoor je dit woord in allerlei accenten. Mijn favoriet is toch wel van mijn Chileense collega die altijd 'Gouskeepingzzzz' roept. Ondertussen roepen we dit te pas en te onpas allemaal. Soms kom ik na werktijd bij Cristiano en Luiz binnenlopen terwijl ik zingend 'Gouskeepingzz' roep. Reactie op deze roep is vaak identiek aan de roep zelf. Dit houden we dan zo'n 6-8 uur vol en dan is het tijd voor ontspanning. Dit kan inhouden: een frisse duik in het meer, een ijskoud biertje liggend aan het meer, starend over het meer naar de zeilboten met de wind in het gezicht, op vrije dagen tripjes naar dichtbij gelegen adembenemende plekken, toekijken hoe Cristiano of Luiz weer eens een heerlijke maaltijd bereiden of lekker op de bank hangen en een film kijken of internetten.

Ondertussen is Josh een aantal weken geleden van stek verhuisd. Hij zit nu in een kleine caravan verderop op de camping terwijl ik nog steeds met volle teugen van mijn plek met 'the million dollar view' geniet. Vanwege de hoogte, het mooie uitzicht en de verkregen privacy heb ik mijn plek 'the penthouse' gedoopt. De foto's spreken voor zich. Wellicht dat ik binnenkort gezelschap krijg in mijn penthouse van mijn Braziliaanse collega Cristiano, ondertussen eerlijkheidshalve ook wel mijn vriend te noemen. Samenwonen in een tent van 3 bij 2,5 meter is wel te omschrijven als een redelijke test. Een ding waar ik me in ieder geval geen zorgen over hoef te maken is discussies over het dopje van de tantpastatube en de omhoogstaande toiletbril aangezien we de luxe hebben van ieder een eigen (dames- en heren-) badkamer. De plannen wijzigen dagelijks, dus het kan ook zomaar totaal anders lopen.

Hoe de komende maanden eruit gaan zien is me nog niet geheel duidelijk. Ik zal in ieder geval tot eind februari in Wanaka blijven en op de camping werken, aangezien ik dit aan mijn superfijne bazen Glenn & Tracy beloofd heb. Daarna kijk ik weer wat mijn gevoel zegt en beslis op basis daarvan. Voorlopig voel ik me vrij van stress en zorgen, ben daardoor heerlijk relaxt en geniet met volle teugen van deze prachtige plek, zijn omgeving en de mensen.

Ik hoop dat het jullie allen goed gaat!

Veel liefs

Marthe

White X-mas?

Voor het eerst in jaren zie ik momenteel het uitzendwezen weer eens van de andere kant. Sinds afgelopen woensdag ben ik aan het werk voor het plaatselijke uitzendbureau wat zich vanwege zijn monopolie-positie in de stad 'the Job Agency' mag noemen. Monopolie betekend in dit geval lage lonen voor de uitzendkrachten en wel het minimumloon van $12,- waar ze stiekum $13,- van maken door meteen het vakantiegeld uit te betalen. Zo lijkt het nog wat. Maar dan gaat er natuurlijk ook nog belasting vanaf. Omgerekend in euros is dag ehm...... veel te laag! Maar ja het leven hier is ook een stuk goedkoper en werk is werk.

Vanaf afgelopen woensdag heb ik 3 dagen in een wijngaard gewerkt hier ongeveer 50 km vandaan. De eerste 1,5 dag was het 'bud-rubbing': De planten tot aan kniehoogte ontdoen van al het groen, inclusief wat er uit de grond rond de stam komt en daarna, ja nou komt het....... 'rubbing the bud' zodat dit uitgroeisel niet snel weer uitgroeit en voedingsstoffen van de veel belangrijkere druiven opzuigd. Na deze 1,5 dag gebukt gewerkt te hebben en de onderste richel van mijn rug kreeftrood verbrand te hebben, daar vergeet je even zonnebrand te smeren als je gewoon een shirt aan hebt, kregen we een wat makkelijker klusje. Thinning: het ontdoen van bepaalde takken van de plant zodat er een x aantal aftakkingen zitten aan de 2 takken. Het allerbelangrijkste van dit klusje is dat het gewoon rechtop kan gebeuren. De supervisors in de Vineyard waren super aardig en lovend in tegenstelling tot eerdere ervaringen in Australie. Na 3 dagen op een wijngaard gewerkt te hebben zonder ook maar 1 glaasje wijn aangeboden te krijgen was ik er klaar mee, en het werk was trouwens ook gewoon afgelopen.

Zaterdag ben ik begonnen met het schoonmaken van de faciliteiten op de camping zoals douche, toilet, keuken en wasserette. Dit fijne klusje moet elke ochtend (7 dagen per week) gebeuren voordat de normale camping-mens ontwaakt en wel om 5 uur 's ochtends. Nu het nog niet zo druk is duurt dit ongeveer een uur en we krijgen 2 uur uitbetaald. Maar schijnbaar is het traditie dat alle Kiwi's op 2e kerstdag met zijn allen gaan camperen om zo hun zomervakantie door te brengen. Dan moeten plotseling 400 mensen gebruik maken van in totaal 6 douches (3 voor de mannen en 3 voor de vrouwen). Dit zal dus heel wat chaos opleveren. Jules ik zou er bijna een ticket voor over hebben om je deze dagen gezellig bij me op de camping te hebben. Daarnaast ben ik maandag begonnen als housekeeping in een luxe resort (4,5 ster) van 9.00 uur tot een uur of 15.00 uur. Dit resort ligt ongeveer 12 km van de camping vandaan wat een geweldige ochtendfietstocht opleverd langs het meer. De gratis uitgebreide warme lunch daar, wat wij als ons avondeten zien, scheelt ons veel geld aangezien in de avond nog maar een kleine hap gegeten hoeft te worden. Scheelt een heleboel tijd in de keuken. Ook het gratis gebruik van de zwembaden en bubbelbaden (!!!) is een mooi voordeel van dit werk.

Afgelopen 2 weken heeft het helaas veel geregend hier in Wanaka, waar het normaal gesproken zelden regent. Regen en in een tent leven is geen goeie combinatie en daarom ook niet goed voor het humeur. Sinds zondag doet de zon gelukkig weer wat hij moet doen en dat is hier in Nieuw-Zeeland erg krachtig schijnen. Zaterdagnacht was het hier zo ontzettend koud dat ik weer eens een hele nacht rillend wakker heb gelegen. Dit leverde 's ochtends bij het openen van de tent toch weer een briljant mooi uitzicht op aangezien de sneeuwgrens in de bergen beduidend naar beneden was gekomen. Is dan zelfs in Nieuw-Zeeland een witte kerst mogelijk? Na onze ochtendschoonmaak zijn we dus maar meteen naar mijn favoriete winkel hier in de stad gereden: Wanaka Waistbusters! Dit is de plaatstelijke recyclewinkel waar je voor een paar dollar super spullen kan kopen. Daar heb ik een geweldige gewone matras, een extra deken, een fiets, een aantal lakens, een tent en nog wat andere kleine dingen gekocht voor het luttele bedrag van $50,- (= 25 euro). Dit heeft ervoor gezorgd dat ik prinsheerlijk heb geslapen de afgelopen nachten en nu onafhankelijk ben van de auto en daarmee van Josh en overal op mijn fiets heencross.

Mijn feestdagen beginnen ook redelijk vorm te krijgen. Jason (de Amerikaan die ik in Christchurch ontmoet heb) en Anne (zijn reisgenoot, ook Amerikaanse) komen kerst bij ons in Wanaka vieren. Aangezien de camping al weken totaal volgeboekt is voor de feestdagen zetten ze gewoon hun tent op ons stukje op. Voor kerstavond staat een avondje uit gepland naar de plaatstelijke kroeg waar elke woensdag Pool Competition is wat samengaat met goedkope drank. Op 1e kerstdag gaan we proberen een English Roast te maken na een lange werkdag aangezien het werk gewoon doorgaat. Oud & Nieuw zal ik op het strand doorbrengen met de verkoop van HotDogs tot 2 uur 's ochtends. Briljante job voor een avond als deze en natuurlijk extra betaald! Daarna kan ik zelf feest gaan vieren totdat de dagelijkse schoonmaak routine weer begint!

Dit was een korte blik in mijn leven op dit moment. Ik wens jullie allemaal heerlijke feestdagen toe en veel plezier met wellicht een geweldige party met Oud & Nieuw, als dit een party bij Nina is dan moet dat helemaal goedkomen!

Cheers!

Droomachtig Wanaka

In totaal ben ik precies een week in Christchurch geweest en was het tijd om te vertrekken. Langzaamaan heb ik toch een besluit gemaakt hoe mijn reis te beginnen. De dag auto-shoppen voor Josh heeft uiteindelijk, na een onderhandeling van een aantal dagen, resultaat opgeleverd. Hij is nu de trotse eigenaar van een 4WD Toyota. Hierdoor werd voor mij mijn favoriete manier van reizen mogelijk gemaakt.......in de auto! Zaterdagochtend zijn we eindelijk na budget camping shopping in de Warehouse ('Where everyone get's a bargain') vertrokken uit de stad. Stad betekend voor reizigers over het algemeen veel geld uitgeven omdat gratis overnachtingen niet mogelijk zijn en winkels in overvloede aanwezig. Het is veel makkelijker je geld in je zak te houden als er simpelweg geen mogelijkheid is om het uit te geven!

De eerste 2 dagen en nachten hebben we doorgebracht op de indrukwekkende Banks Peninsula waar heuvels worden afgewisseld door prachtig blauwe baaien. Voor de eerste nacht hebben we een heerlijke plek gevonden aan een meer met ongeveer 1000 zwarte zwanen erop (dit getal is overigens ontstaan door een uiterst secure telling en niet door een overdreven schatting). Een gelukzalig gevoel maakte zich van mij meester........dit is precies wat reizen zo geweldig maakt!

Terug van de Banks Puninsula hebben we nog even een halve dag in Christchurch doorgebracht voor nieuwe banden, internet, een gratis douche in het oude hostel en boodschappen. Rust maakte zich weer van mij meester zodra we de stad achter ons lieten opweg naar Arthurs Pass in de bergen. Een nacht op 1000 meter hoogte, wederom aan een meer, deed mij weer beseffen dat mijn slaapzak misschien toch niet de beste van de wereld is (zeilmeiden ik neem mijn woorden terug!!). Gelukkig heb ik een heerlijke Nivea for Men capuchon trui die mij dag en nacht warm houdt!

Na de regenachtige bergen was de tropische westkust een verademing met zon, blauwe lucht, palmbomen, bush, turquoise Gorges en oogverblindende zonsondergangen. Regenval bij de Gletsjers aan de westkust hebben voor grote overstromingen gezorgd waardoor we niet heel dichtbij konden komen. Dit hebben we echter niet lang betreurd aangezien we na een korte wandeling al door en door nat waren. Toch nog even over de omheining en door een redelijk droge rivierbedding gelopen om de gletsjer zonder buldozers te kunnen aanschouwen. De bulldozer ruimen momenteel de schade op die de overstroming heeft aangericht. Op zoek naar zon hebben we helaas een heel mooi stuk van de westkust overgeslagen aangezien we niets konden zien. Na 8 uur lang regen moesten we dan toch echt een slaapplaats vinden en betalen is natuurlijk uit den boze. Een rest-area met overkapping werd de winnaar. Helaas moest dit onderkomen gedeeld worden met alle sandflies van het hele zuideiland, maar ook hier wen je uiteindelijk aan. Een aantal liter wijn met gezellige Duitsters en 100 mm regen later was het tijd om te slapen. Helaas was ook de hele grond onder het afdak ondertussen zeiknat.

Oplossing A: op de smalle tafel onder afdak slapen met als gevaar met je hoofd op het beton eronder vallen en opgegeten worden door muggen.

Oplossing B: alle spullen van de achterbak naar bestuurders-stoelen verplaatsen om met de overgebleven mountainbike de achterbak te delen.

Het was een 'close finish' maar de laaste oplossing heeft gewonnen. Na weinig slaap, het frame van een fiets omhelsend werd ik wakker met een geweldig uitzicht. Wolken in het dal met daarboven door de opkomende zon beschenen besneeuwde bergtoppen. Zo'n uitzicht doet je even alles vergeten, zelfs de zwerm met sandflies die je binnen luttele seconden al opgespoord hebben.

Gister zijn we in Wanaka aangekomen na een week reizen en genieten. Wanaka ligt midden in het zuid-eiland omringt door bergen met wederom besneeuwde toppen aan een hypnotiserend blauw meer. Het is zo sprookjes achtig dat het bijna niet tot je doordringt dat het echt is en geen foto in een reisgids. Wanaka is het kleine zusje van het ontzettend populaire Queenstown, wat DE bestemming is voor avontuurlijke reizigers die willen bungyjumpen, paraglyden, canyonswinging, jetboating en ga zo maar door. Dit resulteert in een erg druk en touristisch dorp waar ontzettend veel backpackers hun geld achterlaten. Wanaka is een kwart van de grootte van Queenstown en veel relaxter. Dit lijkt een mooie plek om een tijdje te werken en wonen. De tent staat opgezet aan het meer buiten de stad waar we eindelijk weer gebruik kunnen maken van douche, wasmachine, koelkast en waterkoker. Vandaag ga ik eens kijken of er een baan te vinden is in deze mooie omgeving. Misschien is dit wel de plek waar ik kerst en Oud & Nieuw doorbreng.

Mijn telefoonnummer hier is trouwens +642102739039.

Veel liefs

Marthe

Warm welkom

De laatste dagen in Nederland waren volgepland met regelen, inpakken, etentjes, afspraken en niet te vergeten afscheid nemen. Een gestolen portemonnee op de dag voor vertrek kwam daarom niet zo goed uit. Politie, gemeente en bank leverden het volgende resultaat op:

- Rijbewijs is binnen 1 dag niet aan te vragen en hier bestaan ook geen nooddocumenten voor.

- Vervangende bankpassen kunnen alleen naar officiele huisadressen gestuurd worden binnen 7 dagen.

Een groot geluk bij dit ongeluk was dat mijn net opgehaalde CreditCard nog niet in de gestolen portemonnee zat!

Tijd om mij geestelijk voor te bereiden was er niet bij deze dagen wat het afscheid op Schiphol voor mij plotseling en zwaar maakte. Zodra ik echter bij de gate aankwam was de innerlijke rust teruggekeerd en de tranen opgedroogd. Naarmate de reis vorderde werd mijn doel me weer duidelijk en mijn eenzaamheed geaccepteerd en omgezet in vrijheid.

35 uur en een paar leuke ontmoetingen later lag er een stralende, warme dag in Christchurch op me te wachten. Op deze zaterdagmiddag kon ik voor sluitingstijd nog net een Sim-kaart kopen en als echte budget-reiziger naar de supermarkt voor een avondmaal en ontbijt. Zondag was gezien de gesloten winkels en banken een rustdag (touristische dag). Mooie wandeling bovenop een heuvel met geweldig uitzicht over het Banks-schiereiland met een heerlijke zon erbij. Foto's kan ik jullie helaas niet laten zien aangezien mijn camera zijn ziel in Nederland heeft achtergelaten en alleen op momenten dat ik geen foto's wil nemen besluit te werken. Misschien heeft ook hij last van het tijdsverschil.

Sinds zondagavond heb ik 2 leuke kamergenoten Jason (Amerikaan, 26 jaar, een jaar op wereldreis waarvan 6 weken in Nieuw Zeeland) en Josh (Engelsman, 31 jaar, een jaar in Nieuw Zeeland en nog niet zeker of hij teruggaat naar huis). Alledrie hebben we nog geen echt plan voor de komende tijd en hobbelen daarom gedrien door de stad om onze verschillende to-do's af te werken. Gister stond in het teken van auto's zoeken voor Josh, vandaag staat in het teken van beslissingen maken. De afgelopen dagen hebben we elke keer een nacht bijgeboekt in het hostel aangezien geen van ons een beslissing kan maken over werk, manier van reizen en reisroute of bestemming. We zijn alledrie vastbesloten om morgen echt te vertrekken, maar met het tempo waarop het nu gaat laat die beslissing nog even op zich wachten. Daarom genieten we maar van gezamelijk etentjes, spelletjes Ligretto, af en toe een fles wijn en gesprekken over alle mogelijke opties. Ondanks de besluiteloosheid vermaak ik me hier prima en geniet ik van de nog in te vullen toekomst. Ik houd jullie op de hoogte!

Helaas heb ik in die laatste hectische dagen niet op alle lieve berichtjes, sms-jes en telefoontjes kunnen reageren, daarom bij deze....ontzettend bedankt!

Liefs

Afscheidstour

Met deze nieuwe reis voor de deur ben ik nog de laatste voorbereidingen aan het treffen. Naast praktische zaken als het regelen van een CreditCard en Reisverzekering hoort hier natuurlijk ook het afscheid van familie, vrienden, kou, omgeving en drukte bij. Voor de hand liggend is dat het afscheid van de laatste drie makkelijker valt dan de overigen. Bezoek van een nicht en een kleine tour door het land langs, broertje, vader en moeder en nog een familieweekend in Duitsland vormt het afscheid van familie. Dit zijn over het algemeen erg prettige, rustige en liefdevolle bezoeken. Afscheid van zus Anne is nog even niet nodig gelukkig aangezien ik momenteel bij haar logeer.

Het afscheid van vrienden was wederom een leuk feest en had niets weg van het rustige karakter van de familiebezoeken. Dit feest had de volgende ingrediënten: gezelligheid, alcohol, super leuke, handige, kleine, knalroze en originele kado's, veel geweldige slechte grappen en gesprekken, leuke flitsbezoekjes, vergeten telefoons en natuurlijk een sluitje in een van de foutste kroegen van Amsterdam. Een heerlijke avond dus!

Het is een gekke gewaarwording dat het afscheid toch plotseling is terwijl er zo lang naar deze reis is toegeleefd. Gelukkig heb ik mijn afgelopen werkloze weken erg nuttig besteed met gezelligheidsbezoekjes, lunches, dinertjes, drankjes, oppassen en andere sociale bezigheden zodat ik alles voor de reis nog in de laatste 2 dagen moet regelen. Blijkbaar is mijn planningstalent sinds ik niet meer werk even ondergesneeuwd. Nu komt hij dan toch weer even boven met een strakke planning voor de laatste dagen! Thank god voor drogers en late vluchten!

liefs

Marthe