Nieuw Leven

Na regen komt zonneschijn en zo komen na de tranen van het afscheid de brede glimlachen van het terugzien. Het weerzien met mijn vader is heerlijk! Na een urenlange ontbijtsessie op onze eerste dag met vers geimporteerde pindakaas en hagelslag, oneindige koppen thee en veel gezelligheid bespreken we globaal waar we heen willen.

Vol verbazing kijken we naar het landschap wat aan de bus voorbij zoeft. We stoten elkaar geregeld aan om iets bijzonders aan te wijzen. De kuststreek bestaat uit niets dan woestijn afgewisseld door een sporadische vruchtbaar groene oase. De schone westerse stad Lima wordt ingeruild voor eenzame hutjes in het kokende zand omringt door afval. Meer naar het zuiden vinden we indrukwekkende rotspartijnen en peilloze afgronden richting zee.

We bezoeken de Nasca lines, wandelen 3 dagen in de diepste canyon ter wereld, vallen met onze neus in de boter bij de aanblik van een prachtige processie in een klein bergdorpje, zwemmen in natuurlijke hotpools en genieten van de prachtige stad Arequipa. Vanuit bed kijken we dromerig uit over de vulkaar El Misti en zijn besneeuwde companen. Daarna ontpoppen we ons als ware stempel-toeristen die slechts voor het geluid van de stempel (bam bam) en de aanblik hiervan even 2 dagen Chili inreizen . Hier pakken we als echte mazzelaars nog een laatste middag carnaval mee met de meest prachtige optochten. Ook zijn we hier net lang genoeg om waar te nemen dat het land een stuk rijker is (meer personenauto´s in plaats van taxi´s), de mensen blanker en het geld hier uit je zak vliegt. De discussie over de mate van vriendelijkheid van dit volk blijft de rest van onze reis een humoristische rode draad.

Ook in Bolivia klinkt de ´bam bam` van de douanebeambte nog even, wat door mijn vader met een grote grijns wordt ontvangen. Het doel is dit keer niet alleen het geluid maar vooral La Paz. Hier struinen we onze ogen uitkijkend door de straten en rusten daarna weer vermoeid van de hoogte wat uit in ons hotel terwijl we onze zojuist aangeschafte souvenirs keuren.

Aan het meer van Titicaca strijken we neer voor een paar dagen rust. Terwijl mijn vader ligt te dromen in de hangmat van ons hotel met prachtig uitzicht over het meer, krijg ik beneden in het dorp de schrik van mijn leven terwijl ik naar het onderwerp van een email staar: `Anne aan het bevallen`. Dertig seconden lang durf ik de email niet te openen en kan alleen wanhopig denken: `dat kan nog helemaal niet, het is veel te vroeg, 5 weken te vroeg`. Gek van zorgen ren ik bijna de heuvel op om papa in te lichten terwijl ik heftig probeer mijn tranen te bedwingen. Zwaar hijgend, want we bevinden ons nog steeds op 3800 meter hoogte, vertel ik het nieuws.Trillend vanzenuwen, zorgen en spanning grijpen we vervolgens naar de alcohol. Drinkend proberen we voordelen te bedenken, maar soms valt er toch een zorgelijke stilte. In gedachten verwensen we onszelf dat we zo ver weg zijn....Na een aantal uur komt dan eindelijk het verlossende nieuws: iedereen gezond en het is een meisje!Ze moet nog wel een aantal weken in een couveuze maar gelukkig is ze gezond. Anne klinkt zelfs een half uur na de bevalling nog vol energie en heeft een zorgeloze stem. Dit is wat ons pas echt kalmeert. Rozig liggend in bed spenderen we nog ruim een uur met het uitkiezen van een naam voor ons prachtige eerste nichtje/kleindochter, de illusie koesterend dat we hier invloed op hebben.

De laatste 5 dagen van onze trip samen spenderen we ontspannen in Cuzco. Omdat Machu Pichu gesloten is, is de stad een stuk rustiger dan normaal. Op ons eigen houtje en in allerrust bezoeken we een aantal ruines. In de locale bussen en collectivo´s kijken we onze ogen uit. Collectivo´s zijn kleine Nissan Hyace busjes waar normaal gesproken 9 mensen in kunnen. Hier in Peru hebben ze echter bedacht dat het limiet van 9 er is om te verbreken. Zo zitten we met 20 volwassenen, 4 kinderen en een doos piepende kuikens glimlachend tegen elkaar aangeplet. Een pracht ervaring! Als een taxi chauffeur ons de volgende dag aanbied om in de achterbak van zijn stationwagen te kruipen waar al 3 volwassenen in gevouwen zitten bedanken we toch vriendelijk.

Terug in Lima kan papa nog een paar uur rusten voordat zijn vlucht naar Amsterdam gaat. Helaas komen we er pas in de taxi achter dat er een festival is ter ere van de verjaardag van de partij van de president. Onze tandloze taxichauffeur lukt het uiteindelijk om onder een vloedgolf van scheldwoorden en met overmatig gebruik van de claxon 40 minuten voor vertrek van de vlucht het vliegveld te bereiken. We gooien de goede man het dubbele van zijn vooraf afgesproken prijs toe en rennen, terwijl we veelvuldig `muitos gracias` roepen het gebouw in. Gelukkig heb ik als op zovele vliegtuigen ook hier aan een paar uur airporthanging gedaan en ken ik de weg. Hijgend bij de KLM balie aangekomen krijgen we te horen dat die gesloten is. Een aantal `no senõr, no es possivel` en een heleboel `por favor´s´ bereiken uiteindelijk ons doel. Bijna had ik mijn `meu Irma esta a hospital en Amsterdam`-troef in de strijd gegooid, wat een mengeling is tussen slecht portugees en nog veel slechter spaans. Gelukkig was dit al niet meer nodig. In voor ZuidAmerikaanse standaarden record tempo is mijn vader ingecheckt en sprinten we op weg naar het volgende opstakel: de airporttax. Na een vluchtige omhelsing en een ´ik hou van je` kijk ik toe hoe hij door de controles verdwijnt. Terwijl ik terugloop naar de uitgang en mijn hart nog steeds tekeer gaat van de adrenaline kijk ik toe hoe families in heftige emotie afscheid nemen. Hordes tienerzonen in volle tranen omhelst door hun vader met een trotse en tedere blik in hun ogen. Wat een prachtig volk als de mannen hun machismo zo openlijk van zich af kunnen werpen.

Tijdens ons afscheid was er geen tijd voor tranen maarook waren zeoverbodig. Over een aantal weken zien we elkaar alweer. Een reis als dit samen met je vader maken is werkelijk een unieke ervaring. In plaats van de gebruikelijke rollen van vader en dochter reizen we als vrienden naast elkaar en creeren onvergetelijke herinneringen. We hebben goede gesprekken, kijken onze ogen uit, bulderen van het lachen en giegelen na een paar glazen wijn als tieners. In tegenstelling tot vroeger doe ik het woord en beheer het geld. Het lijkt of mijn vader ervan geniet om van mij afhankelijk te zijn terwijl ik geniet van zijn aanwezigheid.

Met Kat die 10 uur na papa´s vertrek aankomt (het festival is gelukkig voorbij, zodat ik vliegveld goed bereik) reis ik vervolgens naar het noorden. Kat is een vertrouwde reispartner en onze neuzen staan zoals gebruikelijk dezelfde kant op. Een prettig reisritme is snel gevonden. In de bergen maken we een geweldige wandeling van 3800 meter naar 4600 meter hoogte. We lopen tussen de hoogste toppen (6500 meter) van Peru die prachtig wit besneeuwd zijn en genieten met volle teugen van de aanblik van veelvuldige kolkende watervallen. Doordat het pad niet goed is aangegeven lopen we eerst zwaar hijgend halverwegen de verkeerde berg op een veepad volgend voordat we we de juiste weg vinden. De hoogte en de daarbij behorende duizelingen, hoofdpijnaanvallen en kortademigheid maken de tocht zwaar. Desondanks genieten we met volle teugen van de pracht.

We spenderen nachten lang in de bus en krijgen daar standaard een maaltijd. Als we opweg zijn van de bergen naar zee hebben we ons meest interessante avondmaal hier. Terwijl de buschauffeur een PR downhilling probeerd te vestigen, krijgen wij zoals gebruikelijk een rijstmaaltijd met kip opgediend. Dit is er echter een met opstakels. Ten eerste een overduidelijke en wel de haarspeldbochten die ballancerend op 2 wielen worden genomen. Omdat de tafeltjes zich op ooghoogte bevinden zijn we gedwongen de dienbladen op schoot te houden. Terwijl de rest van de passagiers serieuse pogingen waagt de rijst binnen te krijgen ondernemen wij serieuse pogingen om niet in onze broek te plassen van het lachen. Bij elke bocht en elke hobbel barsten wij namelijk in onoverkomelijke proestbuien uit en hikken we van plezier terwijl we uit allermacht proberen onze dienbladen op schoot te houden. Zodra de dienbladen zijn opgehaald, de rijst uit onze neusgepeuterdenvan de ramengeveegd keert te rust terug. Terwijl ik geniet van een berglandschap mysterieus belicht door de volle maan dwalen mijn gedachten routinematig af naar mijn kleine nichtje.

In elke stad ontmoeten we interessante nieuwe mensen waar we een paar dagen mee optrekken. De laatste week aan de kust komen we tot rust en laten we het brute reisschema van om de nacht in de bus achter ons. We doen een paar dagen aan yoga in een luxe resort, genieten van de mensen om ons heen en van het geluid van de zee. Op momenten dat we ons door een dorp bewegen moeten we nog even ons `no gracias-bandje` op repeat afspelen tegen de volhardende straatverkopers entaxichauffers.

In deze laatste dagen doe ik mijn ogen nog eens tegoed aan de levendigheid , kleuren en geuren van Peru. Een land wat een stuk westerser is dan Bolivia, maar nog steeds veel armoede kent. Het afval op straat valt me bijna niet meer op, maar aan de bedelende kinderen zal ik nooit wennen. Evenals aan de geluidsvervuiling van veelvuldige claxons en politiemannen met schrille fluitjes. Het grote contrast van de droge kuststrook en het sappige groen van de bergen. De geur van een markt waar vlees de hele dag in de warme open lucht ligt en de zwermen vliegen die het aantrekt, de geur van afval, de geur van verrukkelijkeBBQ op elke straathoek, de geur van de zee. Straatverkopers die je al het mogelijke proberen te slijten. Taxi´s, rixja´s en bussen die alles proberen je in hun voertuig te krijgen. Nieuwsgierige blikken van Peruanen bij de aanblik van dit groepje lachende op sommige momenten schaterende westerlingen. De warmte van vriendschap op me heen.

We delen onze onspannenheid en vooral erg veel lol met 2 britse meiden waar Kat ook na mijn vertrek mee doorreist. Mijn laatste avond in Peru hebben we een ´Celebration of Life`. Ellie heeft dan precies 2 jaar geleden een ernstig auto-ongeluk gehad waarbij ze bijna haar benen verloor. We vieren dus het prachtige leven dat we leiden en het feit dat Ellie weer kan lopen en dansen en proosten tot de vogels beginnen te fluiten. Onze Peruaanse feestpartners en beschermheren van de avond wagen talloze zinlose pogingen onze stugge europese heupen in een salsaritme te krijgen wat voor veel hilariteit zorgt. Het is een onvergetelijke avond welke mij in de gelegenheid stelt de traditie voort te zetten die ik tijdens mijn Zuid-Amerikareis heb ontwikkeld: met slechts een paar uur slap en een houten hoofd in het vliegtuig.

Voor het eerst na een reis heb ik het gevoel dat er dingen veranderd zijn bij terugkomst. Mijn terugkomdip heeft zich al zittend aan het strand aangekondigd. Plotseling komt het besef aan dat ik weer een nieuw leven moet starten. Daar waar ik afgelopen maanden, in mijn moeilijke communicatie tijd in Brazilie vreselijk uitkeek naar Nederland, zie ik plotseling allerlei beren op de weg.

Degene die dit gevoel echter in miliseconden kan laten verdwijnen is het nieuwe leven in ons midden: kleine Cathelijne. De gedachten dat ik dit wezen wat al zo´n grote en onmisbare plek in mijn hart heeft ingenomen eindelijk de hand mag schudden en zij mijn pink mag vastgrijpen, maakt mij al weken verlangen naar mijn dag van aankomst. Uitkijkend over de wijdsheid van de oceaan metmijn voeten in het waterdoe ik iets wat dicht in de buurt van bidden komt: ik stuur mijn energie naar haar en haar ouders. Ik vertel haar over het prachtige leven wat er buiten het ziekenhuis op haar wacht en vraag haar goed te groeien zodat ze hier snel kennis mee kan maken. Terwijl mijn woorden verloren gaan in het geluid van de golven glimlach ik en weet ik dat zij me gehoord heeft.

Deze reis heeft weer een veelzijdigheid aan emoties, belevenissen, beseffen en herrinneringen opgeleverd. Hij begon met isolatie door lastige communicatie waarna ik zoals zo vaak door te reizen mezelf en mijn innerlijke rust weer terugvond. Ik heb me weer eens beseft dat er zoveel pracht is in deze wereld, zoveel dingen waar ik van hou. Ik hou van de vrijheid van nooit weten waar je de volgende dag zult eindigen, van onvoorbereid op pad gaan en je vervolgens totaal laten verassen door de schoonheid van de plek, van zitten op een bankje op de Plaza de Armas en mensen bestuderen, van prachtige zonsondergangen, van woordenloos vriendschap sluitenmet iemand die je slecht momenten daarvoor ontmoet hebt, van de oneindigheid van de bergen.

Maar ook hou ik van mijn familie, van lachen, van slechte humor delen met vrienden die jaren teruggaan en je door en door kennen, van langs de grachten fietsen en door het Vondelpark lopen, van spontane dingen ondernemen, van weekendjes weg, van zeilen, van werken.... Ik kijk er naar uit mijn eigen maaltijden te koken, een plek van rust te hebben, mijn kleding in een kast te leggen, mijn hersenen aan te zwengelen, op mijn nichtje te passen en de standaard wc-rol en desinfectie-gel in mijn tas te vervangen door agenda, sleutelbos en paraplu. Ook verheug ik mij op de aankomende zomer in Amsterdam en de geplande bezoeken van en aan reisgenoten. Dat waar ik me zoals elke keer weer het meest op verheug is de liefde, gezelligheid en zekerheid van mijn geliefden om me heen. Slechts 1 serie aan vluchten te gaan, slechts 4 vliegvelden scheiden mij nog van de mensen die mijn thuis vormen.

Hemelse berg

Onze laatste weken samen spenderen we afwisselend in complete rust en in de drukte van de stad, allerlei laatste dingen regelend voor vertrek. De rust vinden we in de bergen bij de familie van Cris.

Vanaf Tabuleiro vertrekken we vroeg in de ochtend om de hitte zoveel mogelijk te vermijden. Ieder een kleine rugzak met een paar schone t-shirts en ondergoed, het onmisbare regenjack en een klein flesje water. Onderweg zijn er genoeg stroompjes waar we uit kunnen drinken. Met de slaap nog in de ogen gaan we op weg naar de oom & tante van Cris. Officieel nog steeds Tabuleiro maar een aantal uur bergopwaards van het dorp en zonder een wegverbinding. Het gaat 3 uur lang berop, afwisselend stijl en minder stijl, over grote rotsplaten, losliggende kleine rotsen, grind, zand, modder en gras. Zwoegend lopen we onder een gelukkig bewolkte hemel zodat we het redelijk koel houden. Nou ja ik zwoeg en Cris huppelt in mijn ogen. Dit is zijn thuis geweest voor 22 jaar. Dit is zijn wereld. Hij kent elke steen, rots, boom en waterstroom, kortom elke centimeter. Hier heeft hij als kleine jongen gespeelt, als berggids gewerkt en branden geblust met de vrijwillige brandweer. Hij is in zijn element hier.

Onderweg eten we de stengel van een kleine palmboom waar kleine cocosnoten in groeien in de vorm van tarwe. We eten zaden, wortels, stengels en sugarcane. We nemen alle tijd en genieten van de prachtige uitzichten en alle nieuwe bergen die we zien hoe hoger we komen. Met elke stap dichter bij de hemel. Ondanks dat het een zware tocht is waarbij zelfs Cris een beetje moe is geworden genieten we met volle teugen. Al een kwartier op het grondstuk tussen de koeien de laatste heuvel beklimmend door een klein woud, komt er plotseling een oase in beeld. Een grasvlakte ter grootte van een voetbalveld met 2 witte huizen in de diagonale hoeken. Hier en daar wat bomen en rotsen en in het midden waarachtig doelpalen die een minivoetbalveld aangeven. Het eerste huis is bewoond door de oom & tante van cris, het 2e huis staat sinds een jaar leeg. Hier woonde tot haar overlijden de 98 jarige oma van de oom.

We worden begroet door de oom van Cris die net hout aan het hakken is. Als dorstlesser krijgen we ter plekke vers gemaakte limonade van limoenen uit de tuin, koel bronwater en suiker. Ze leven van wat de boerderij opbrengt. De dichtsbijzijnde winkel is in Tabuleiro en kan slechts te voet of te paard bereikt worden via de weg die wij zonet gelopen hebben. Hier worden slechts basisbehoeften als rijst en bonen gekocht die bij elke lunch en elk avondeten geserveerd worden. De rest komt van het land en uit de bergen. Op de boerderij lopen koeien, kippen, varkens en paarden vrij rond. Er groeien limoenen, avocado`s, passievruchten, druiven, mandarijnen, mais en een enorme hoeveelheid groenten. Er zijn 2 rivieren waar gevist kan worden en natuurlijk gezwommen. Het drinkwater wordt gehaald uit een klein tropisch regenwoudje halverwege het voetbalveld. Alle meubels in huis zijn van hout gemaakt en gedeeltelijk herken ik het handwerk van de vader van Cris. De kussens zijn zelfgemaakt en gevuld met gedroogde bloemen wat je de hele nacht omringt door een subtiele geur. Kaas maken ze zelf van de verse melk van de koeien.

Geld is er weinig, toch lijken deze mensen rijk. Ze hebben bijna alles wat nodig is te overleven, mogen elke dag van dit prachtige uitzicht genieten, zien er jong, sterk en gezond uit en vooral gelukkig. Het simpele huis zonder sloten of ramen voelt als een hemels paleis op de top van een berg.

Dit is waar Cris en ik gelukkig, zorgeloze dagen vinden. We zwemmen onder de vele door ijzer roodgekleurde watervallen, beklimmen rotspartijen, genieten van lange wandelingen met oogverblindende uitzichten en keren weer terug naar deze van ver zichtbare oase op de berg. We praten over de mogelijkheden van deze plek, fantaseren over de toekomst, dromen over wat de wereld ons te bieden heeft, spelen kaartspellen met humoristische ernst, zien vanaf de middenstip hoe stormen zich ontwikkelen en de bliksem steeds dichter bij komt en rennen nog net op tijd naar binnen. We liggen in het kniehoge gras halverwege een helling en luisteren naar de wind door het gras en in de bomen. Op de top van een heuvel staan we minutenlang met de ogen gesloten luisterend naar de wind die langs ons heen zuist. We genieten, we lachen en ik laat zo nu en dan een traan.......

Twee keer moeten we rennen voor ons leven: voor een slang en voor een nest vol killer bee`s. Beide keren zie ik de oorzaak niet maar volg ik een simpel en onmiskenbaar bevel op.........RUN!! Hijgend van spanning en van het kleine sprintje leunen we tegen elkaar aan en hoor ik waaraan we zojuist zijn ontsnapt.

Op deze berg is waar ik voor het eerst de warmte van dekens nodig heb in bed (normaal slaap ik slechts onder mijn volgeschreven en geliefde lakenzak), waar ik voor het eerst lange mouwen aantrek tegen de kou in plaats van tegen de zon en waar ik voor het eerst een warme douche gebruik in plaats van een verkoelende koude.

Na een dag of 6, als het weer het toelaat, dalen we weer af van deze hemelse berg. Al deze tijd hebben we alleen de oom & tante van Cris gezien met uitzondering van een paar ruiters in de verte en de boerderij dieren. We zijn totaal ontspannen en zorgeloos. Nu komen we weer in het kleine Tabuleiro wat plotseling groot en levendig lijkt.

Na een avond vol bier en churrasco gaat het op een ochtend op een uiterst onchristelijk tijdstip, half 4, op weg naar het vliegveld. En daar sta je dan in alle vroegte de slaap uit je ogen huilend. Hoe neem je afscheid van iemand waar je het afgelopen jaar intensief mee samen hebt geleefd? Hoe neem je afscheid van deze persoon niet wetende wanneer je hem weer terug zal zien? We besluiten het op de voor ons bekende manier te doen en zeggen..........tot snel! En hopen met ons hele hart dat we dit waar kunnen maken.

Met een hoofd als een wegwerpflesje en een hart als een verkreukeld blikje zit ik in het vliegtuig en kijk vooruit naar mijn reis door Peru. Een aantal uur na mij komt mijn vader in Lima aan en samen zullen wij 3 weken gaan genieten van dit land. Een etmaal na mijn vaders vertrek landt Kat uit Berlijn vervolgens zodat ook wij nog 2 weken samen kunnen reizen. Deze vooruitzichten stemmen mij niets dan vrolijk en vol enthousiasme ben ik gister in Lima aangekomen. Hier geniet ik ontzettend van de nabijheid van mijn vader en samen vertrekken we morgen richting zuiden! Maar daarover later meer.........

Havaiana Heaven

Nadat het al ruim een week regende in de Bergen konden we na binnenkomst van het langverwachte rijbewijs van Cris dan toch eindeijk op pad. Na grote inkopen ging de weg naar de zee. Op zoek naar de zon hebben we de eerste nacht nog in de regenachtige bergen slapend in de auto doorgebracht. Rusten is eigenlijk een beter woord voor deze tijdverdrijving aangezien we ons precies niet konden uitstrekken en de auto daarbij ook niet geheel waterdicht is. Het was een interressante eerste nacht op.

Zodra we afdaalden tot zeeniveau verdwenen de wolken en kwam de stralende zon tevoorschijn. Eindelijk konden we onszelf, de auto en zijn inhoud in de zinderende zon drogen. En daar sta je dan eindelijk met je voeten in het water, het strand van Brazilie. Havaiana Heaven! Rond Oud & Nieuw (zomervakantie) gaat elke Braziliaan die het zich kan veroorloven naar het strand. Guarapari is een favoriete plek. Het strand is er hutje mutje en beregezellig. Alles wordt er op dit smalle strand verkocht: maiskolven, gekoelde cocosnoten met rietjes erin, vers fruit, ijsjes, bbq, zelfgebakken koekjes, brillen, oorbellen. Het is er een komen en gaan van verkopers en je moet je niet teveel laten afleiden en vooral wel naar het zand blijven kijken tijdens het lopen, anders breek je je tenen over de cocosnoten. Een mooie plek om Oud & Nieuw te vieren: In het wit gekleed op het strand melk drinkend uit een cocosnoot.

Op een camping in de tuin van een bar in Giriri vatten wij het sportieve plan om die paar km naar het strand wel even te lopen. Dit idée kwam voort uit de gedachten: `dat in de auto zitten de hele tijd word je ook maar lui van`. Na een overvloedige zonnebrandsmeersessie en genoeg water en profiant voor de dag gingen we op pad. Zwoegend over een vlakke zandweg alsof het de Sahara was met in de verte zinderende warme lucht boven de weg kwamen we 1,5 uur later bij ons doel aan: Project Tamar. Een project wat zich inzet tegen het uitsterven van de grote zeeschildpadden. Na het bezichtigen van deze prachtige dieren in allerlei leeftijdscategorien en een paar liter ijskoud water in de schaduw waren we klaar voor een duik. Een uur later, rond het middaguur, besloten we dat het al tijd was om op huis aan te gaan om de ergste middagzon te vermijden. Onderweg bleek het al hopeloos te laat te zijn. Met het geluid van schroeiende huid in onze oren en oververhitte lichamen kwamen we op de camping aan. Hier wachtte gelukkig een ijskoude buitendouche en een koud biertje op ons. Na een korte dagevaluatie was de conclusie dat lui in de auto zitten toch echt beter was dan levend verbranden.

In een poging de zon te slim af te zijn en toch van het heerlijke zeewater te genieten hebben we een nieuwe regel ingevoerd: zwemmen bij zonsondergang. Rond deze tijd kan ook ik als echte waterrat me oneindig in de golven laten rondsmijten zonder mijn huid te voelen schroeien. Daarbij komt dat het prachtig is om vanaf de zee de zon boven land te zien ondergaan achter de palmbomen. Gevolgd door het een voor een tevoorschijn komen van de sterren en als toppunt het opkomen van de maan. Terwijl ik grenzeloos van al deze elementen van de natuur geniet bedenk ik me hoe blij ik ben dat ik mijn geld mag uitgeven aan deze herrinneringen.

En zo ging de weg verder richting noorden de staat Bahia in. Een staat met paradijselijke stranden en grote armoede. Onmerkbaar verdwijnen de negatieve gevoelens van de stad. De frustratie van niet kunnen communiceren. Het gevoel van isolatie hierdoor. Het gevoel van afhankelijkheid, van doelloosheid. Alles smelt in deze warmte. Hoe noordelijker we komen hoe heter het wordt en hoe meer kleding ik moet gaan dragen. Zorgen dat zoveel mogelijk huid bedekt is tot een uur of 5. Daarna kan het wel weer even half naakt. Een grote strohoed zorgt voor de nodige schaduw en ook voor een rijk touristen gevoel. Eindelijk mijn lange mouwen blouse aan. Mooi dan heb ik bijna alles uit mijn rugzak gedragen. Als reiziger voelt dit heerlijk want ten eerste betekent dit dat je niets voor niets meezeult en ten tweede dat je steeds beter wordt in inpakken. Het ene prachtige strand gevolgd door het andere, met het laatste als absolute hoogtepunt.

Caraiva is een minuscuul dorpje geisoleerd tussen de zee, een rivier en een ondoordringbaar woud Met 2 vrienden van de camping gaan we nietsvermoedend op pad in hun auto. Na 35 km heftige zandweg met angstvallig profisorische bruggetjes moeten we de auto parkeren. Dan worden we met een motorloos bootje (te vergelijken met een gondola uit Venetie) naar de overkant van de rivier gebracht. Daar aangekomen voel je je net in little-Jamaica. Relaxed, tafeltjes in de schaduw van de veelvuldige bomen, kleurverlichting in de bomen voor de avond, muziek, kleuren. We volgen de weg naar het strand door dit autoloze en tot voor kort electriciteitloze dorp. Af en toe opzij stappend voor paarden en ezels. Op de punt van dit `eiland`, daar waar de rivier in de zee vloeit is een prachtig strand. Aan de ene kant kun je in de rustige rivier zwemmen en aan de andere kant laat je je in de golven heen en weer smijten. We betalen voor een overdekt stukje strand aan zee en voelen ons koningen. Het zand is te heet om blootvoets op te lopen wat een geweldig schouwspel opleverd. Het bekijken van mensen die eerst heel rustig over het strand lopen en dan plotseling als idioten beginnen te rennen met armen en tassen alle kanten op zwaaiend op zoek naar een stukje schaduw of water. Verschillende mensen lachen een schuine glimlach aangezien bijna iedereen hier hetzelfde is overkomen. Een dozijn geimproviseerde strandtenten gemaakt van palmbomen en bamboo zorgen voor versnaperingen. Vooral de gekoelde cocosnoten doen het goed. Een enorme berg gedronken cocosnoten ligt er als bewijs.

Deze prachtige dromerige dag gevolgd door wederom een churrasco (BBQ) waarbij de resten van de churrasco van de dag ervoor worden opgemaakt. Hier ziet een BBQ er heel anders uit. Er wordt eigenlijk alleen vlees en bier gekocht. Als er vlees klaar is wordt dit in kleine stukjes gesneden en op de snijplank op tafel gezet. Iedereen pakt met de vingers stukjes overheerlijk vlees. Ook het bier wordt over glazen verdeeld. Zo kun je de hele avond rustig genieten , zitten, praten, warm vlees eten en koud bier drinken. Wat mij betreft het invoeren in Nederland waard.

De Zuid-Amerikaanse dorpsmens heeft mijns inziens de veiligste manier ontdekt om naar de kroeg te gaan: te paard. Wat zou het maximale alcohol promilage voor deze wijze van vervoer zijn? Is er wel een promilage grens voor de bestuurder in dit geval of gaat het erom dat het paard nuchter is. Dit nobele dier heeft, ondanks dat de mens anders beweerd, natuurlijk altijd de eindcontrole. Eigenlijk is hij in dit geval de BOB, of misschien zelfs de AN (Altijd Nuchter), maar dit moet per geval worden bekeken. Ik kan slechts 1 nadeel aan deze wijze van transport voor een kroegetocht bedenken. Helaas is het een nogal groot obstakel: hoe komt zo´n AD (Altijd Dronken) soepeltjes op zijn altijd betrouwbare ANnie?

Ook dit keer valt er niet aan te ontkomen en heeft onze oude auto zijn kuren. Gelukkig heb ik nu Cris die met zijn handige handen grote delen van de motor uit elkaar haalt om vervolgens een minimaal probleem te verhelpen. Zo worden benzinelekken in de carborator verholpen met een stuk karton of een profisorische schroef totdat we het onderdeel in het volgende dorp voor een paar euro kunnen kopen en zelf (Uh Cris dus) kunnen vervangen.

Brazilie is naast een van de mooiste landen ook een van de duurste landen van Zuid Amerika en ook ons geld gaat hier hard. Na 2 weken en wat autoproblemen keren we noodgedwongen terug naar het thuisfront van Cris. Dromerig en voldaan verlaten we het strand en rijden weer de bergen in waar wij ook dit keer weer door prachtig natuurschoon worden verrast. In deze weken hebben zich langzaam plannen gevormd voor ons beiden. Hoe graag Cris ook met mij mee teruggaat naar Amsterdam, helaas is er op dit moment geen geld voor. Hij heeft nog een retourvlucht en een visum voor Nieuw Zeeland openstaan waar hij nu gebruik van zal maken. Half februari vertrekt hij. Ik keer 11 maart terug naar Nederland om weer mijn leven op te pakken en op zoek te gaan naar een vaste baan. In de loop van het jaar kijken we wat de mogelijkheden zijn voor Cris om langer dan 3 maanden (touristen visum) naar Amsterdam te komen. Zojuist heb ik een ticket geboekt om eind Januari naar Peru te gaan. Ik verheug me er erg op om weer met mijn rugzak op pad te gaan in ontdekking van een nieuw land.

Op dit moment genieten we grenzeloos van onze laatste twee weken samen. Het is gek afscheid te moeten nemen van degene van wie je houdt zonder te weten wanneer je elkaar weer zult zien. Geld is helaas een belangrijk onderdeel van een relatie waarbij je wordt gescheiden door oceanen. We zullen zien wat de toekomst ons brengt en of het ons is gegunt om deze samen door te brengen. Vooralsnog doen we 1 ding en dat is genieten van elke dag!

Duizelingwekkende hoogten

Zodra ik een stap buiten het vliegveld van Santa Cruz zet verschijnt er een grote grijns op mijn gezicht. Daar gaan we weer: een nieuw land, een nieuwe taal, een nieuwe cultuur, een nieuw geluk. En o wat verheug ik me erop.

Na 3 tussenlandingen en veel airporthanging duik ik rond middernacht in het hostel aangekomen meteen mijn bed in. Nog net registrerend dat er onder mijn raam prachtige live muziek wordt gemaakt welke mij in een ontspannen slaap wiegt. Verkwiekt ga ik de volgende ochtend meteen op pad naar Samaipatha zonder tijd te nemen Santa Cruz te bezichtigen. Vanaf 6 uur die avond is er namelijk 24 uur geen vervoer mogelijk door de presidentsverkiezingen. Ook mag er 24 uur geen alcohol gedronken worden maar hier kom ik helaas pas achter op het moment dat ik eindelijk zit na een al urenlang smachten naar een koud biertje.

Het is me meteen duidelijk dat het goed is geweest eerst in Brazilie te aclematiseren. Bolivia is weer een stapje lager op de ladder van beschafing. Overal zijn kleuren, mensen, verkopers en drukte. Drukte geen stress. Zodra je ergens naar kijkt, krijg je het meteen in handen gedrukt, wordt er een prijs genoemt en beginnen ze met inpakken zonder dat je een woord hebt uitgebracht. De eerste 2 keer voel je je schuldig dat je niks koopt, maar dat gevoel verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon door veelvuldig gebruik van deze techniek. Iets waar ik geen genoeg van kan krijgen zijn de verkopers in en rond de bus. Bij checkpoints op de weg duiken plotseling horden straatverkopers op. Ze lopen roepend om de bus heen of stappen met z`n allen in. Op deze manier word er werkelijk van alles verkocht: snoep, kauwgom, allerlei soorten vette broodjes, vlees in boterhamzakjes, zelfgemaakte drankjes in boterhamzakjes met een rietje erin, huisgemaakte ijsjes in boterhamzakjes en hamburgers (je raadt het al) in boterhamzakjes. Ookal ben ik hongerig of dorstig toch heb ik hier nog nooit wat gekocht en wel met de simpele reden omdat ik het vergeet. Ik benmeestal zo gefacineerd door de mensen (vaak kinderen), wat ze te koop hebben en de manier van aanbieden dat we alweer in beweging zijn zodra ik uberhaupt aan kopen kan denken. En als ik dan aan het welzijn van mijn maag denk, ben ik ook weer blij dat het niet zover gekomen is.

Zoals vele reizigers in deze contreien heb ook ik hier last van mijn maag gehad. Aangezien ik ervan overtuigd ben dat ik nooit ziek word en tegen een hele hoop bacterien kan poets ik gewoon mijn tanden met kraanwater, eet ik het eten van de straat, de salades van de restaurants (in kraanwater gewassen) en het fruit direct van de markt. Toch is ook mijn maag in opstand gekomen. Na een dag op de wc en rillend in bed ben ik toch maar wat meer gaan opletten. Mijn tijd hier is te kort om ziek door te brengen. Naast de onvermijdelijke verschijnselen van hoogteziekte voel ik me sindsdien weer kiplekker.

Ondanks mijn geleidelijke steiging in de bergen voel je toch echt dat je je op duizelingwekkende hoogten bevind. In de hoogste stad ter wereld Potosi (4050 meter) even met al bepakking van de ene bus naar de andere lopen een paar straten verderop voels als een halve marathon. Enthousiast een rotsachtig eiland beklimmen op 3500 meter om het surrealistische uitzicht over de zoutvlakten te kunnen bewonderen terwijl je gids op de achtergrond roep: ¨take it easy we are very high¨. ¨Seriously take it easy, I am not going to clean up your puke in the car¨. Door deze woorden toch een tikkeltje de vertraging inzetten maar nog steeds te snel naar boven willen. Daar aangekomen hijgend tegen elkaar aanleunen om de sterren voorje ogen te bekijken totdat deze eindelijk verdwijnen en je van het uitzicht kan genieten waarvoor je gekomen bent. Dan op 5000 meter zo enthousiast worden van de aanschouwing van een landschap vol geizers, kokende modderpoelen en sissende swafeldampen. Dit allemaal in mist gehuld zodat je je weg voorzichtig moet zoeken. Bij terugkomst bij de jeep besef je pas hoe hard je hart tekeer gaat. Vervolgens heb je het volgende uur in de jeep nodig om coca-leaves kauwend weer tot jezelf te komen en je het gevoel krijgt dat die person die op je borst zit en het ademhalen moeilijk maakt een andere bezigheid heeft gevonden.

Volgens mij kan het haast niet anders dan dat de betekenis van Bolivia is: het land dat niet in wisselgeld geloofd. Niemand heeft wisselgeld. Altijd moet er even naar de buren gelopen worden voor wisselgeld, die dit dan verbazingwekkend genoeg wel hebben. Niet in de bar, het restaurant, het hotel, de winkel, het boekingskantoor........Niemand, behalve de buren dan. En behalve die ene avocado-verkoopster in La Paz. Met een verontschuldigende blik laat ik haar mijn biljet van 50 Boliviano zien, wachtend op een moeilijke reactie maar met een hongerige blik naar die heerlijke avocado´s. Met een grote grijns neemt ze mijn briefje aan en geeft me moeiteloos wisselgeld. Mijn mond valt open van verbazing. Dat wat bedrijven met kantoor en kassa niet voor elkaar krijgen is deze vriendelijk avocado-verkoopster met haar tandloze lach wel gelukt. Dit probeer ik haar uit blijdschap en verbazing met mijn 3 woorden Portugees in het Spaans uit te leggen. Mijn belonging: een nog grotere tandloze grijns. Een prachtige beloning van een bijzonder mens in een land vol wisselgeld-atheisten. God zegene haar.

En God zegene haar kind wat in de lege kruiwagen vredig ligt te slapen, zich niet bewust van de gebeurtenissen om haar heen. Overal zijn kinderen. Onder de marktkraam slapend, spelend of hun ouders helpend met het aangeven van plastic zakjes. Op mama´s rug in een kleurige doek gewikkeld slapend of de wereld in zich opnemend terwijl mama werkt. Op straat slapend terwijl mama bedeld, of bedelend terwijl mama slaapt. Op straat ramen wassend, snoep verkopend, mensen het restaurant inlokkend, spelend........lachend. Nooit huilend.....altijd lachend. Het lijkt wel of Bolivianen het huil-gen niet bezitten. Het is maar goed dat ik niet ben geboren in Bolivia. Als er een celstraf zou staan op huilen zou ik allang levenslang hebben gekregen hier.

Na 2 weken op grote hoogte te hebben doorgebracht is het letterlijk een verademing weer in de laaglanden te zijn. Een paar uur rondlopen in een stad is gewoon mogelijk zonder uitputtingsverschijnselen. Toch was het een behoorlijke schok weer in een tropisch klimaat aan te komen. ´s Avonds om 8 uur stapte ik met vele kledinglagen de bus in: Fleecetrui met capuchon, muts, sokken, schoenen, deken. Niks werd geschuwd in een hopeloze poging om te slapen. Bij het aanbreken van de dag ontwaak ik. `Het slapen is dus toch gelukt` is mijn eerste gedachten. Nog steeds diep onder mijn deken weggedoken laat ik slaperig het landschap op me inwerken. Groen! Het is prachtig groen. En dan dringt het langzaam tot me door dat het tropisch warm is en ik zwetend in al mijn lagen onder de deken lig. Snel gooi ik zoveel mogelijk lagen als cristelijk verantwoord van me af en open het raam. Om me heen zie ik meerdere mensen hetzelfde doen. In 1 nacht ben ik van 3900 meter naar 400 meter gedaald. Van het harde berglandschap naar de tropisch laaglanden. Mijn in elkaar geschrompelde waterfles als bewijs van het hoogteverschil. Ik haal diep adem, wat voor het eerst in 2 weken weer mogelijk is. En dan voel ik naast de euforie die elk nieuw landschap met zich meebrengt teleurstelling. Teleurstelling weg te gaan uit dit prachtige veelzijdige land.

In de 2,5 week die ik hier heb doorgebracht heb ik een prachtig land ontdekt van uitersten, geweldige mensen ontmoet, vele doorwaakte nachten in hobbelende bussen doorgebracht, aan een nieuwe cultuur gesnuffeld, nog slechtere organisatie dan in Brazilie meegemaakt, in een zouthotel geslapen, onderhandelingen en discussies in uitermate gebrekking spaans getracht te voeren maar vooral heb ik unieke landschappen waargenomen. Pelicanen in een rood meer op 4000 meter hoogte, woestijn, tropische regenwouden, steden tussen de rotsen gebouwd, zoutvlaktes, kale bergen, horden Lama´s, actieve vulkanen, prachtige meren, kleurige markten, prachtige kerken in een anders straatarm dorp. Je zou kunnen zeggen dat ik smoor ben op dit land, smoor op deze manier van reizen, smoor op dit leven.

In Brazilie wacht Cris op me om samen kerst te vieren bij zijn ouders in het paradijs in de bergen. Ook betekent kerst het 1 jarige bestaan van Marthe & Cris wat natuurlijk ook niet zomaar voorbij kan gaan. Wat in het begin een onmogelijke liefde leek duurt nu al 3 continenten lang. Na deze vieringen wacht een volgende ontdekkingstocht door Brazilie. Daarbij mijn eerste ontmoeting met het Zuid-Amerikaanse strand. Laat maar komen.

P.S: foto´s zijn even niet mogelijk door een virus op mijn camera. Hopelijk snel opgelost!

Sunkissed

Het afscheid op schiphol gaat elke keer beter. Dit keer waren er slechts een paar tranen in tegenstelling tot eerdere zondevloeden. Mijn gevoel bij een afscheid wordt ook steeds controleerbaarder. Ik heb ondertussen een goeie manier gevonden om me erop voor te bereiden.

De vlucht was zoals verwacht, door een goeie party in hotel Arena de nacht ervoor en het daarmee samenhangende slaapgebrek, vol slaap en voorbij vliegende overstappen. Mijn bagage was overigens eveneens zoals verwacht niet op de plaats van bestemming: Belo Horizonte. Vanaf Schiphol heerste er al totale onduidelijkheid over mijn laatste vlucht: São Paulo naar Belo Horizonte (BH). Daarom vanaf dat moment spookvlucht gedoopt. Ookal klinkt het woord negatief toch zaten er slechts voordelen aan deze spookvlucht. Ten eerste werd bij het inchecken geheel mijn 10 kilo overbagage aan kado´s voor Cris en familie, over het hoofd gezien omdat men probeerde duidelijkheid te krijgen over mijn laatste vlucht. Daarna kon ik moeiteloos mijn tas met illegale etenswaren het land inkrijgen. Dit omdat deze een paar uur later op een binnenlandse vlucht aankwam en daardoor niet langs de douane ging. Zo kon ik dus ook de familie van Cris verblijden met een kilo zwetende Nederlandse kaas en een paar pakken stroopwafels.

De ontmoeting met de familie van Cris ging gefaseerd. Elke dag heb ik 1 of 2 nieuwe familieleden ontmoet die allemaal hier in huis wonen. De communicatie gaat zoals verwacht moeizaam, maar ze zijn allemaal vreselijk vriendelijk en humoristisch. Er slapen hier varierend tussen de 6 en 10 mensen in dit 3-slaapkamer huis: Nicht, neven, tante en broers van Cris, allemaal afkomstig uit 4 verschillende gezinnen. Niet verwonderlijk dus dat ze net een 2e verdieping hebben gebouwd met 3 extra slaapkamers. Deze verdieping is wel helemaal voorzien van muren en een dak, maar heeft nog geen ramen, deuren, electriciteit of enigerlei afwerking. Hier hebben we in de muskietentent een bed georganiseerd en met een verlengsnoer van beneden een voor mij onmisbare leeslamp gemaakt. Als die-hard kampeerder voel ik me hier natuurlijk prima in mijn element.

In de weken voor mijn vertrek heb ik me zo goed mogelijk geestelijk proberen voor te bereiden op de ontmoeting van de familie van Cris en het gebrek aan communicatiemogelijkheden. Daarbij ben ik geheel voorbij gegaan aan het voorbereiden op het land zelf. Een behoorlijke cultuurshok was het gevolg. De eerste indrukken waren van het straatbeeld met grote gaten in de (snel)wegen en een vluchtstrook die naast zijn standaard functie ook dient voor wandelaars, fietsers, fruitverkopers en waarom ook niet ......hardlopers. Daar waar een vluchtstrook ontbreekt, zoals bijvoorbeeld op een brug, loopt men gewoon op de rijbaan, zelfs inclusief volgeladen steekwagen.

Naast bovengenoemde indrukken waren het vooral de geluiden die mijn stressniveau op dag 1 op peil brachten en wel door het claxoneergedrag van de Braziliaan. En dan met name het claxoneergedrag van de veel voorkomende motorrijders. Niet alleen wordt de claxon gebruikt voor de begrijpelijke `ik-rijd-hier-al-dus-niet-zomaar-invoegen-toet`, de `ga-eens-aan-de-kant-zodat-ik-tussen-deze-rij-langzaamrijdende-auto´s-doorkan-toet` en de `hey-het-stoplicht-staat-al-een-halve-seconde-op-groen-toet`. Ze weten de toeter ook goed te vinden voor de veelvoorkomende `hey-auto-ik-haal-je-even-in-toet`, de `bedankt-voor-het-inhalen-toet`, de `hey-chica-wat-loop-je-daar-mooi-te-wezen-ik-heb-nog-wel-een-plekje-achterop-toet`, de ´wat-leuk-eindelijk-iemand-tegen-te-komen-in-deze-grote-verlatenheid-toet` en de `hey-ouwe-gabber-lang-niet-gezien-we-moeten-snel-weer-afspreken-toet`. De allerbelangrijkste mag daarbij natuurlijk niet vergeten worden en dat is de `gewoon-omdat-het-kan-toet`!

De auto die ons altijd weer veilig door deze stresssituaties loods is een geweldige beige Volkswagen Passat uit 1977. De auto oogt en de motor bromt als een autentieke Dukes of Hazzard automobiel. De motor heeft een enorme kracht en zo scheuren we met piepende banden en dientengevolge achterlatende stofwolk door de onverharde wegen van de wijk hier. In het weekend maken we uitstapjes en keren met een auto rood van het stof weer terug. Door de knalrode aarde en de wijdsheid waan ik mij zo nu en dan in Australie waardoor ik moet oppassen voor automatisch linksrijden.

In de eerste weken zijn mij veel zaken opgevallen waar ik of snel aan gewend ben of nooit aan gewend zal raken. Brazilie is een land waar lopen op de snelweg normaal is eveneens als 2 uur in de zinderende hitte wachten op een bus, waar onzichtbare maar genadelose verkeersdrempels worden afgewisseld door gapende gaten in de weg en elke dag rijst met bonen op tafel staat. Een land van inefficienty en bureaucratie, waar hanen al vanaf 2 uur ´s ochtends in grote bendes kraaien, waar het oversteken van een straat bij een stortbui aanvoelt als een rivercrossing, waar blote-buik truitjes nog in zijn en blote basten overal te aanschouwen, waar havaianas zelfs voor werken in de bouw toerijkend zijn maar verboden zijn om mee auto te rijden, waar het Volkswagen busje nog steeds in productie is en de Kever pás sinds 1994 niet meer. Een prachtig land met ontelbare watervallen omringt door prachtig groen woud, van passievruchten zo groot als een grapefruit en avocado´s zo groot als een rugbybal, altijd lachende mensen op straat, grote wijdsheid en geen haast. Een enorm land waarvan nog heel veel ontdekt moet worden.

Na 3 weken gaat de reis een weekend naar het dorp waar Cris is opgegroeit en waar zijn ouders, zusje en broertje nog steeds wonen. Aanleiding: het varken van oma is grootgenoeg om te worden geslacht. Tabuleiro ligt verborgen in de bergen slechts bereikbaar via een 25 km lange brute zandweg vanaf het prachtige oude stadje `Conceição do Mato Dentro`. Na een reis van 4 uur bereiken we in het donker onder een prachtige vonkelende sterrenhemel onze bestemming. Voordat ik in de ochtend de luiken open om het licht binnen te laten stromen wacht ik even. Ik probeer een voorstelling te maken van wat zich daarachter bevind. Het voelt alsof ik de dag ervoor al een kado heb gekregen wat ik eindelijk mag openmaken. Het eerste wat ik zie is een stralend wit kerkje temidden van een zee van bananenbomen en palmbomen met in de verte zover het oog rijkt bergen. In de tuin zijn prachtige bloemen, vele kippen met kuikens en een brutaal schreeuwende papagaai. De papagaai blijkt het huisdier Lorry te zijn die iedereen bijt behalve de ouders van Cris en zo nu en dan het portugese woord voor `luis` krijst.

Ik voel meteen dat het hier anders is dan in Lagoa Santa. De ouders van Cris hebben een unieke rust over zich die alleen bij dorpsmensen te vinden is. Er wordt voordurend gelachen en vrolijk tegen me gekletst. Ondanks de grote bedrijvigheid zo vroeg in de ochtend heerst hier een bedwelmende rust. Om 8 uur ´s ochtends staan er al pannen te pruttelen op het ouderwetse fornuis waar een vuur onder brand. In dit land van koffiedrinkers wordt er ook hier speciaal voor mij thee gezet van kruiden uit de tuin. Er lopen continu mensen in en uit. Het blijken voornamelijk neven en ooms te zijn die iets onbeduidends doen in de werkplaats van de vader van Cris en dan weer vertrekken. Ik stop al snel me aan iedereen voor te stellen met als voornaamste reden de angst om dit meerdere malen bij dezelfde persoon te doen.

Het huis is ruim, zonder glazen in de ramen en binnen zonder deuren in de deuropeningen. De deuren en luiken staan overdag altijd open en er is geen stenen omheining zoals ik dat uit de steden gewend ben. Naast het huis staat een bijna net zo groot bijgebouw waar de vader van Cris zijn werkplaats heeft, hij maakt prachtige houten meubelen waarmee het huis bezaaid lijkt. Als het geen hels karwei zou zijn deze meubelen naar Nederland de krijgen had ik graag een paar uit tropisch hardhout gemaakte kastjes en stoelen meegenomen.

Na de ochtenddouche, waar ik tegen braziliaans gebruik gewoon aan vast houdt, gaan we naar buiten. Het dorp bestaat uit een T-slitsing. Beide wegen zijn in het centrum, wat bestaat uit de kerk en een handvol bars die ook als winkeltjes fungeren, ongeveer 50 meter bestraat en gaan daarna weer over in een zandweg. Het lijkt wel of iedereen die we tegen komen ooms, tante´s, neven en nichten zijn. Het land aan de ene kant van de weg is waar de familie van zijn moeder woont en het land aan de andere kant van de weg is van de familie van zijn vader. We bezoeken wat vrienden die Cris al ruim 2,5 jaar niet gezien heeft en laten ons gewillig onderdompelen in het trage dorpleven. Een duik in een van de vele poelen onderaan een van de vele watervallen, een koud biertje zittend in een ondiepe stroomversnelling, opdrogend op de hete rotsen een boek in de hand. Alles in de laagste versnelling.

Op weg naar Vovo (oma) om te helpen het varken in vele verschillende soorten voedsel te verwerken komen we een tante en een neef tegen op een bankje in de schaduw bij de kerk. Wat er voor mij uitziet als een enorme rietstengel blijkt een sugarcane te zijn. Deze wordt met een enorm mes bewerkt om vervolgens het vocht eruit te zuigen. Zo brengen ook wij uren door zittend op dit bankje in de schaduw bij dit prachtige kerkje met een betoverend uitzicht. Loom kauwend op stukjes sugarcane, de daarbij onvermijdelijke smakgeluiden makend, om het vervolgens uit te spugen zodra het vocht eraan onttrokken is. Prachtige middagbezigheid. Sunkissed, klam en voldaan keren we terug naar huis. Zo kabbelt het weekend voort terwijl in mijn hoofd een simpele wiskundige formule ontstaat: Tabuleiro = paradijs.

Toegegeven heb ik mij deze eerste weken niet altijd even paradijselijk gevoeld. In tegenstelling tot wat ik gewend ben voel ik me hier van tijd tot tijd eenzaam en afhankelijk door gebrek aan communicatie en een nuttig doel. Door het gebrek aan organisatie van de Brazilianen is onze reis een paar weken uitgesteld. Het rijexamen van Cris waar we op wachten wordt namelijk slechts 1 keer per maand afgenomen, half december in dit geval. Deze week is mijn laatste week portugese les en daarom ben ik daarna vrij om te zwerven. Voor de aankomende weken ben ik daarom aan het kijken naar reismogelijkheden richting Bolívia of vrijwilligerswerk ergens in Brazilie. Helaas moet je voor dit laatste vaak veel geld neerleggen. Hoe dan ook is het tijd voor actie! Er wachten nog veel te veel prachtige plekken op mijn ontdekking!

Habraças para todo!

Tijd

Op zoveel zaken in het leven hebben we invloed, maar niet op “de tijd”. Als je het naar je zin hebt duurt het altijd te kort. Als je ergens op wacht duurt de tijd altijd te lang. Precies om deze redenen lijkt de tijd in mijn laatste weken in Nederland exact zo snel te gaan als hij zou moeten gaan. Aan de ene kant vind ik het heerlijk deze laatste weken en geniet ik van elk moment met vrienden, familie en de stad Amsterdam. Daarentegen kijk ik ook erg uit naar mijn volgende vertrekdatum, mijn volgende reis, mijn volgende ontdekkingen, ontmoetingen en natuurlijk het terugzien van Cris.

De afgelopen maanden zagen er als volgt uit: Een verjaardag, de aankomst van Cris, een huwelijk, de zoektocht naar een baan en vervolgens 3 maanden werken op het strand, weekendjes weg en overige gezelligheid met vrienden. Vooral de zomermaanden heb ik veel en hard gewerkt, de afgelopen weken was het een stuk rustiger op het strand, maar heb ik er nog steeds met veel plezier gestaan.

Voor het eerst ervaar ik zenuwen voor een reis. Zenuwen over gebrek aan communicatie-mogelijkheden met de familie van Cris. Mijn Portugees beperkt zich tot het moeizaam vormen van een paar zinnen die voornamelijk met begroeting en andere beleefdheden te maken hebben. Naar ik begrijp is hun kennis van de Engelse taal nihil. Ik hoop mij er met gezichtsuitdrukkingen, handgebaren, veel glimlachen en een flinke dosis “mezelf voor schut zetten” te redden.

Sinds ik de lonely planet kado heb gekregen heb ik naast zenuwkriebels ook weer vlinders van vreugde en anticipatie in mijn buik. Er wacht een prachtige wereld op ontdekking, beter gezegd op mijn ontdekking. Prachtige bergen waar oneindige watervallen zich storten in sprookjesachtige valleien, paradijselijke stranden, levendige en chaotische steden, en ondoordringbare regenwouden. Ook wacht er dit maal weer een betrouwbare auto uit mijn geboortejaar om ons naar deze plekken te brengen.

Wederom een afscheid van dierbaren, wederom het gemis, wederom de mooie gedachten en herinneringen aan familie en vriendschap, wederom de ontmoeting van nieuwe mensen, nieuwe culturen, nieuwe landschappen en ditmaal een nieuwe taal. Wederom is de tijd aangebroken van vertrekken. Wanneer breekt de tijd aan van blijven….?

Een gevoel van thuiskomen.

En dan vliegt de tijd plotseling voorbij. Iets waar je al zolang naar uitkijkt en tegelijkertijd vreest staat in een keer voor de deur. Een zoen, een omhelsing, een traan en een 'we zien elkaar snel weer' gevolgd door een laatste troebele blik en een zwaai. Bewust gekozen voor een 'we zien elkaar snel weer' omdat een 'tot ooit' te verwarrend is om over na te denken, en het afscheid nog moeilijker maakt. En dan ben je plotseling weer alleen. Alleen zoals je aan deze reis begonnen bent. Alleen zoals je gewend bent. Alleen opweg naar de volgende bestemming, het volgende avontuur. Alleen.........uit alle macht proberend deze voordelen in gedachten te houden en daarmee de tranen van gemis te verdrijven.

Na een etmaal lang in vliegtuigen en vliegvelden rondhangen was het een verademing weer in Perth aan te komen, wat nog steeds voelt als een tweede thuis. In het luxe appartement van Peter & Carma kon ik heerlijk bijkomen van mijn mini-jetlag om Janine de volgende dag op te kunnen halen. Na 3 uur van hot naar her te zijn gestuurd met al mijn baggage op mijn rug kwam ik net een paar minuten te laat op het vliegveld om Janine uit de gate te zien komen. Ze had zich net buiten in de zon naast een asbak geinstalleerd. Een lang verwacht weerzien blijkt dan toch minder spectaculair. Het valt te omschrijven als het ontmoeten van een goeie vriend waarmee je de avond tevoren uitgebreid in de kroeg hebt gezeten. Dan blijkt maar weer eens dat een half jaar voor een goeie vriendschap weinig hoeft te veranderen. We gingen gewoon door waar we gebleven waren: slechte grappen makend bijpraten.

Vanaf het vliegveld ging de trip meteen door naar Mandurah waar Jason & Kate wonen die ik nog van mijn vorige trip ken, om vervolgens meteen in het geweldige busje naar Margret River te stappen. Daar wachtte een prachtig huis met uitzicht over zee, vol vrienden van Kate & Jason dachten wij. Bij aankomst bleek echter iedereen zijn tijd in de kroeg te besteden waardoor wij het huis slechts met twee anderen hoefden te delen. Dit weekend valt te vergelijken met de welbekende weekends Belgie, maar dan tot de macht 2. In deze gecencureerde versie laat ik daarom ook de rest aan jullie verbeelding over.

Even een klein intermetzo voor een meer serieuzer onderwerp. Tijdens dit weekend werd ik weer herinnerd aan een observatie van mijn vorige reis: de manier waarop kinderen worden opgevoed. Op het weekend met 'de boys' kwamen er af en toe bekenden langs met kinderen. Jullie hebben ondertussen wellicht in de gaten dat dit niet echt een weekend was waar kinderen goede manieren oppikken. Ik heb daar twee moeders gade geslagen (Janine zal het eerder omschrijven als met ongeloof en afschuwen aangestaard) die geen enkele genegenheid naar hunk roost toonden en om de kleinste dingen ruw en grof naar hun kinderen waren. Dit kon resulteren in een urenlange straf zittend op een stoel of simpelweg een tik met de vlakke hand. Dit blijft iets waar ik moeilijk aan kan wennen. Een anders zo vriendelijk volk kan tiranachtige trekken hebben naar hun kinderen.

Terugkomend op onze reis...... Tijdens dit luidruchtige weekend sliepen we al lekker rustig in de bus voor de deur. Een geweldige oude Toyota bus met vouwdak zodat je erin kan staan. Jason is zo aardig deze aan ons te lenen voor een aantal weken. Van buiten ziet hij eruit als gewoon een oude bus, maar schijn bedriegd. Een ingebouwd bed, koelkast, wasbak met lopende kraan, gasfornuis, tv, dvd, en lichten aan het plafond. Voor ons het Hilton op 4 wielen. Blij als kinderen in een snoepwinkel genoten we van de bus en het vooruitzicht deze luidruchtige, getatoeeerde maar ozo vriendelijke jongens achter ons te laten en lekker te touren.

Toen kwam toch eindelijk het moment van vertrek. Alles een plekje in de bus en los gingen we. Gelukkig reden we achter een van de andere auto's aan omdat we ons in een doolhof-achtig plaatsje bevonden. Na 2:37 minuten leek het even alsof Paddy (de bus) ons zou laten zitten, maar gelukkig startte ze moeiteloos weer. Maar na 4:53 minuten stopte ze er toch echt mee midden op een kruispunt. Gelukkig bevinden we ons in een land met de meest vriendelijke inwoners en waren mensen de bus al aan het duwen voordat we zelf beseften dat we een probleem hadden. Binnen 2 minuten hadden we nog meer helpers die naar de stad zijn gereden en Kate hebben gebeld aangezien we natuurlijk geen bereik hadden met de telefoon in de middle of nowhere. Terwijl wij rustig zonder zorgen in de zon muziek aan het luisteren waren, kwamen de hulptroepen aan, drie auto's sterk. Na een uur proberen is het uiteindelijk gelukt om Paddy te starten terwijl we gesleept warden.

Nog eens 5 minuten verder had ze er toch echt genoeg van. Dit keer gelukkig voor een tankstation waar al iemand binnen recordtijd van 4 seconden klaarstond om te helpen duwen. Vele reparatiepogingen en uren gezelligheid met een groep leuke/gekke mensen later hebben we de bus laten staan en zijn we met anderen meegereden naar huis. De week erna stond in het teken van 'Save Paddy', relaxen, gezelligheid met de boys en etentjes met Kate. Vrijdag konden we dan eindelijk onderweg naar het noorden terwijl al een paar dagen een storm over het land woedde en aan de oostkust hele dorpen werden geevacueerd door overstromingen. Eindelijk onderweg kwamen de slechte grappen en relaxten we, helemaal de zojuist ontdekte lekkage in het dak vergeten.

En dan toch onverwacht snel na Perth doemt het grote niets op. Oneindig uitzicht van bomen met daarachter nog net zichtbaar de zee. Langzaamaan ebben alle drukte en zorgen weg. Niets hoeft en alles mag. Totale ontspanning spoelt over je heen als warm water. Rust, loom, lui, lezen...... Denkend aan thuis, aan komende maanden, terugkijkend op een mooi half jaar en op de redenen van vertrek. Zwemmend, zonnend, slapend, snorkelend.....rust.....leegte.

De rust nog weer even onderbroken door Paddy-problemen wat alle 'mechanic-know-how' weer bovenbrengt. Net als 4 jaar geleden vragen, meekijken, verbanden leggen, nog meer vragen en vervolgens nonchalant een paar termen noemen zodat men weet dat ze niet met een total nit-wit te maken hebben. Ook dit probleem bleek simpel verholpen met $25, een paar glimlachen en interesse in plaats van de bij een eerdere garage genoemde $700.

En dan weer door de warmte in en de mooie stranden zoekend. Heuvelop 40 en op rechte weg maximal 90 maar nog liever 80 km per uur. Continue temperatuur, water en olie checkend. Het lijkt wel alsof Paddy gemaakt is voor deze ozo geliefde trage en relaxte levensstijl. Nog een paar nachten extra op een heerlijk strand met een onverwachte surfwedstrijd. Ook ditmaal weer genietend van het vriendelijke gepensioneerde australische volk die ons op donkere avonden van licht voorzien en op hongerige en saaie avonden met zoutjes en gezelligheid overspoelen. Waar drukke touristische resorts verwacht werden waren relaxte campings en boottochten en waar niets verwacht werd bleek een enorme touristische trekpleister.

Hoe dichterbij de thuiskomst, hoe meer de gedachten naar de toekomst gaan. De mogelijkheden een baan te vinden voor de nodige extra financien voor Zuid-Amerika, voorbereidingen voor het huwelijk van Anne, weerzien met vrienden en familie. In al deze gedachten komt verbazingwekkend weinig de aanstormende 30-ste verjaardag voor. Het lijkt alsof ik deze zorgen in een eerder verhaal doelmatig van me afgeschreven heb.

Terugkijkend was deze reis zo anders dan mijn vorige, maar evenzo rustgevend. De thuiskomst voelt veel positiever dan vorige keer en is momenteel ook slechts een tussenstop. Het echte leven laat nog op zich wachten en geeft mij de gelegenheid nog even op deze wolk van vrijheid te zweven. Een wolk die mij via Nederland naar Zuid-Amerika voert en me daarna hopelijk de rust geeft om een leven op te bouwen.

Ultra Marathon

Aan het einde van het Appel-seizoen zijn we er dan toch eindelijk achter dat we eigenlijk veel sneller werken als we dit doen in verschillende rijen. Daar komt die geweldige knalroze iPod weer om de hoek kijken want die wordt nu weer veelvuldig ingezet. Nu ren ik dus de ladder op de boom in en sta, ondertussen niet meer zo wankel, bovenop die ladder naast het plukken ook nog een paar coole moves te doen door de meeslepende beat. Af en toe krijg ik gekke blikken van collega's en tracktorrijders omdat ik blijkbaar redelijk hard aan het meezingen ben. Ach ja in het resort in Wanaka noemde een college me ookwel Marthe Carey of Mariah Kramer. En nou niet omdat het allemaal zo zuiver is wat er uit mijn keel komt, maar vooral veelvuldig en 'in your face'.

Bij bepaalde nummers van mijn iPod gaat het tempo toch aanzienlijk omlaag omdat alle energie in het lachen gaat zitten. Vooral de afwijkende tekst op de melodie van 'de stad Amsterdam' van Acda en De Munnik maakt mij aanzienlijk langzamer omdat ik letterlijk sta te proesten van het lachen. Vervolgens sta ik nog een tijdje na te lachen en weg te dromen met geweldige beelden van vriendschap in mijn hoofd.

Door onze nieuwe methode hebben we ondertussen de snelheid goed te pakken en zijn nu eigenlijk de snelste van onze crew van ongeveer 12 mensen. Dit komt overigens niet alleen omdat we sneller zijn geworden, maar ook omdat de met afstand snelsten zijn gestopt. Dit waren 5 Indiers: een getrouwd stel, een vader (60) en zoon (30) en een jongeman van eind twintig. Deze mensen verbaasden mij dagelijks. Ze lijken relaxt voor zich uit te werken, praten luid en veel met elkaar (Lees: schreewen van rij naar rij in Hindi), hebben thee-pauze in de ochtend, lunchpauze en nog een middagpauze, tegenover slechts een lunchpauze voor ons, en doen verd**** nog steeds veel meer bins dan wij. Dat is redelijk frusterend kan ik je zeggen. Maar deze tijd is gelukkig voorbij en nu vallen er redelijk wat kaken bij het aanhoren van ons bin aantal. Het mag echter niet lang meer baten aangezien het seizoen op zijn einde is. Waarschijnlijk nog een dag of 2 en dan zijn alle appels geplukt.

De herfst is een aantal weken geleden dan toch echt ingetreden hier, wat nachtvorst en prachtig gekleurde bomen tot gevolg heeft. Na een vrieskoude heldere nacht rijden wij met ijs op de auto en flessen met warm water in de hand om 7 uur naar de boomgaart. Het eerste uur staan we dan na elke 10 minuten onze handen aan de fles te warmen om vervolgens weer door te plukken. Als we thuis zijn in de caravan blaast continue een warme luchstroom uit een piepkleine ventilator. Na een aantal uur warmen kunnen we met een aantal dekens daardoor warm de nacht in. Naar de TV-kamer ga ik ondertussen gewapend met een deken en een warme kop thee. De tijd is dus duidelijk aangebroken om naar warmere oorden te vertrekken.

Een aantal weken geleden hebben we dan eindelijk een auto gevonden die in het budget paste ($650), ter vervanging van de stoere struck. Dit komt neer op ruim 250 euro. Het is dan ook een auto uit het jaar 1984 met daarbijbehorende kleine probleempjes, die gelukkig voor een maand gebruik niet onoverkoombaar zijn. Zelfs een 4WD maar of die werkt hebben we nog niet uit durven proberen. Als we er nou een paar honderd dollar voor terugkrijgen en een lift naar het vliegveld zijn we al blij. Een auto in deze omgeving is toch geen overbodige luxe. We hebben ongeveer 3 weken zonder gedaan waar onze voeten toch niet zo blij mee waren. Ookal ligt de boomgaart aan dezelfde weg als de camping, toch is het een ruim uur lopen. Gelukkig kregen we 80% van de tijd een lift, maar de andere 20% moest er toch gewoon gelopen worden, met een grote en vooral onhandige pluktas. Na een dag kijhard buffelen in de stekende zon is dit toch niet zo'n prettige afsluiting van de dag. Als er dan ook nog boodschappen in de stad gedaan moesten worden waren we weer 1,5 uur verder. Llui ben ik niet, maar dat ging me toch echt iets te ver, letterlijk gesproken. Afgelopen weekend zijn we erachter gekomen dat de vering niet helemaal in orde is. We gingen met 3 vrienden van de camping naar de bioscoop. Bij de eerste bult kwamen er toch niet zulke prettige geluiden ergens onder de auto vandaan. Ach ja gelukkig kan je in dit land gewoon 30 km per uur rijden zonder associaal getoeter van alle kanten te ontvangen. Op die manier hebben we het net heen en terug gered.

Naast deze 3 engelse vrienden is er ook nog een erg interressant figuur op de camping die ook in onze Crew werkt. Crew's zijn de groepen plukkers die voor hetzelfde bedrijf werken. Elke aangevoerd door een Crew-boss. De grote baas noemt ze hardnekkig 'gangs', maar dat vind de rest toch iets te Getto geloof ik. Terug naar de interessante persoon....Het gaat hier om een Slovaak, wiens hobby of misschien beter gezegd leven bestaat uit het lopen van ultra-marathons. Persoonlijk had ik er nog nooit van gehoord, maar een ultra-Marathon is 160 km door de Bergen rennen. Gewoon een lullig Marathonnetje is er voor deze man niet bij. Hij kiest ervoor om dit bijna te verviervoudigen en hier dan ook nog een extra moeilijkheidsgraad aan toe te voegen: de bergen inclusief een rugzak met noodbagage. Hier ben ik pas sinds een week achter terwijl wij al ruim 2 maanden elke ochtend om 6 uur met deze man in de keuken zijn voor het ontbijt. Reden hiervoor is dat hij de eerste 6 weken niet echt spraakzaam bleek. Elke poging tot conversatie liep op niets uit, zelfs niet op oogcontact. Ik had eigenlijk al besloten dat hij gewoon geen behoefte had aan contact met anderen. Niets is echter minder waar. Zijn engels is gewoon erbarmelijk slecht, maar gelukkig is zijn Duits wat beter. Nu is het dus mengeling van Duits en Engels waarin we converseren. Deze 56-jarige man heeft voor de val van de muur in het Slovaakse (of hoe het land toen ook heette) Nationale athletiek-team gezeten en heeft over de hele wereld allerlei races gedaan. De meest bijzondere in mijn ogen is een hardloopwedstrijd van Portugal tot Moskou, ruim 5000 km, welke hij uiteindelijk in 68 achtereenvolgende dagen heeft gelopen. Respect! Nu conversatie mogelijk is blijkt het een erg hartelijke en humoristische man te zijn. Dit soort contacten zijn wat een reis als deze de moeite waard maken.

Het einde staat nu toch echt voor de deur. Volgende week vliegen we van Nelson naar Auckland. Hier hebben we dan nog 2 nachten voordat ik ‘s ochtends vroeg naar Perth vlieg en Cris in de middag naar huis, Belo Horizonte in Brazilie. We kijken allebei om verschillende redenen erg uit naar deze vlucht. Ik omdat ik naar mijn geliefde Australie ga en daar heerlijk een maand echt vakantie ga vieren met Janine na een half jaar hard werken hier in Nieuw Zeeland. Cris omdat hij na 2 jaar zijn familie en vrienden weer gaat zien. Keerzijde aan dit vertrek is natuurlijk het afscheid. Dit besef heeft zich erg langzaam in mijn bewustzijn genesteld, maar is nu echt aanwezig. Er zijn voorzichtige plannen voor een hereniging, maar niets staat nog vast. Tijd zal het leren.

Na 3 bezoeken aan Nieuw Zeeland heb ik het gevoel dat ik hier niet snel terug hoef te komen. Dit oogverblindend mooie land heb ik nu toch echt grotendeels gezien en het is tijd om andere gebieden te verkennen. Volgende op mijn lijst: Zuid-Amerika.