Nieuw Leven

Na regen komt zonneschijn en zo komen na de tranen van het afscheid de brede glimlachen van het terugzien. Het weerzien met mijn vader is heerlijk! Na een urenlange ontbijtsessie op onze eerste dag met vers geimporteerde pindakaas en hagelslag, oneindige koppen thee en veel gezelligheid bespreken we globaal waar we heen willen.

Vol verbazing kijken we naar het landschap wat aan de bus voorbij zoeft. We stoten elkaar geregeld aan om iets bijzonders aan te wijzen. De kuststreek bestaat uit niets dan woestijn afgewisseld door een sporadische vruchtbaar groene oase. De schone  westerse stad Lima wordt ingeruild voor eenzame hutjes in het kokende zand omringt door afval. Meer naar het zuiden vinden we indrukwekkende rotspartijnen en peilloze afgronden richting zee.

We bezoeken de Nasca lines, wandelen 3 dagen in de diepste canyon ter wereld, vallen met onze neus in de boter bij de aanblik van een prachtige processie in een klein bergdorpje, zwemmen in natuurlijke hotpools en genieten van de prachtige stad Arequipa. Vanuit bed kijken we dromerig uit over de vulkaar El Misti en zijn besneeuwde companen. Daarna ontpoppen we ons als ware stempel-toeristen die slechts voor het geluid van de stempel (bam bam) en de aanblik hiervan even 2 dagen Chili inreizen . Hier pakken we als echte mazzelaars nog een laatste middag carnaval mee met de meest prachtige optochten. Ook zijn we hier net lang genoeg om waar te nemen dat het land een stuk rijker is (meer personenauto´s in plaats van taxi´s), de mensen blanker en het geld hier uit je zak vliegt. De discussie over de mate van vriendelijkheid van dit volk blijft de rest van onze reis een humoristische rode draad.

Ook in Bolivia klinkt de ´bam bam` van de douanebeambte nog even, wat door mijn vader met een grote grijns wordt ontvangen.  Het doel is dit keer niet alleen het geluid maar vooral La Paz. Hier struinen we onze ogen uitkijkend door de straten en rusten daarna weer vermoeid van de hoogte wat uit in ons hotel terwijl we onze zojuist aangeschafte souvenirs keuren.

Aan het meer van Titicaca strijken we neer voor een paar dagen rust. Terwijl mijn vader ligt te dromen in de hangmat van ons hotel met prachtig uitzicht over het meer, krijg ik beneden in het dorp de schrik van mijn leven terwijl ik naar het onderwerp van een email staar: `Anne aan het bevallen`. Dertig seconden lang durf ik de email niet te openen en kan alleen wanhopig denken: `dat kan nog helemaal niet, het is veel te vroeg, 5 weken te vroeg`. Gek van zorgen ren ik bijna de heuvel op om papa in te lichten terwijl ik heftig probeer mijn tranen te bedwingen. Zwaar hijgend, want we bevinden ons nog steeds op 3800 meter hoogte, vertel ik het nieuws.  Trillend van zenuwen, zorgen en spanning grijpen we vervolgens naar de alcohol. Drinkend proberen we voordelen te bedenken, maar soms valt er toch een zorgelijke stilte. In gedachten verwensen we onszelf dat we zo ver weg zijn....Na een aantal uur komt dan eindelijk het verlossende nieuws: iedereen gezond en het is een meisje! Ze moet nog wel een aantal weken in een couveuze  maar gelukkig is ze gezond. Anne klinkt zelfs een half uur na de bevalling nog vol energie en heeft een zorgeloze stem. Dit is wat ons pas echt kalmeert. Rozig liggend in bed spenderen we nog ruim een uur met het uitkiezen van een naam voor ons prachtige eerste nichtje/kleindochter, de illusie koesterend dat we hier invloed op hebben.

De laatste 5 dagen van onze trip samen spenderen we ontspannen in Cuzco.  Omdat Machu Pichu gesloten is, is de stad een stuk rustiger dan normaal. Op ons eigen houtje en in aller rust bezoeken we een aantal ruines. In de locale bussen en collectivo´s kijken we onze ogen uit. Collectivo´s zijn kleine Nissan Hyace busjes waar normaal gesproken 9 mensen in kunnen. Hier in Peru hebben ze echter bedacht dat het limiet van 9 er is om te verbreken. Zo zitten we met 20 volwassenen, 4 kinderen en een doos piepende kuikens glimlachend tegen elkaar aangeplet. Een pracht ervaring! Als een taxi chauffeur ons de volgende dag aanbied om in de achterbak van zijn stationwagen te kruipen waar al 3 volwassenen in gevouwen zitten bedanken we toch vriendelijk.

Terug in Lima kan papa nog een paar uur rusten voordat zijn vlucht naar Amsterdam gaat. Helaas komen we er pas in de taxi achter dat er een festival is ter ere van de verjaardag van de partij van de president. Onze tandloze taxichauffeur lukt het uiteindelijk om onder een vloedgolf van scheldwoorden en met overmatig gebruik van de claxon 40 minuten voor vertrek van de vlucht het vliegveld te bereiken. We gooien de goede man het dubbele van zijn vooraf afgesproken prijs toe en rennen, terwijl we veelvuldig `muitos gracias` roepen het gebouw in. Gelukkig heb ik als op zovele vliegtuigen ook hier aan een paar uur airporthanging gedaan en ken ik de weg. Hijgend bij de KLM balie aangekomen krijgen we te horen dat die gesloten is. Een aantal `no senõr, no es possivel` en een heleboel `por favor´s´  bereiken uiteindelijk ons doel. Bijna had ik mijn `meu Irma esta a hospital en Amsterdam`-troef in de strijd gegooid, wat een mengeling is tussen slecht portugees en nog veel slechter spaans. Gelukkig was dit al niet meer nodig. In voor ZuidAmerikaanse standaarden record tempo is mijn vader ingecheckt en sprinten we op weg naar het volgende opstakel: de airporttax. Na een vluchtige omhelsing en een ´ik hou van je` kijk ik toe hoe hij door de controles verdwijnt. Terwijl ik terugloop naar de uitgang en mijn hart nog steeds tekeer gaat van de adrenaline kijk ik toe hoe families in heftige emotie afscheid nemen. Hordes tienerzonen in volle tranen omhelst door hun vader met een trotse en tedere blik in hun ogen. Wat een prachtig volk als de mannen hun machismo zo openlijk van zich af kunnen werpen.

Tijdens ons afscheid was er geen tijd voor tranen maar ook waren ze overbodig. Over een aantal weken zien we elkaar alweer. Een reis als dit samen met je vader maken is werkelijk een unieke ervaring. In plaats van de gebruikelijke rollen van vader en dochter reizen we als vrienden naast elkaar en creeren onvergetelijke herinneringen. We hebben goede gesprekken, kijken onze ogen uit, bulderen van het lachen en giegelen na een paar glazen wijn als tieners. In tegenstelling tot vroeger doe ik het woord en beheer het geld. Het lijkt of mijn vader ervan geniet om van mij afhankelijk te zijn terwijl ik geniet van zijn aanwezigheid.

Met Kat die 10 uur na papa´s vertrek aankomt (het festival is gelukkig voorbij, zodat ik vliegveld goed bereik) reis ik vervolgens naar het noorden. Kat is een vertrouwde reispartner en onze neuzen staan zoals gebruikelijk dezelfde kant op. Een prettig reisritme is snel gevonden. In de bergen maken we een geweldige wandeling van 3800 meter naar 4600 meter hoogte. We lopen tussen de hoogste toppen (6500 meter) van Peru die prachtig wit besneeuwd zijn en genieten met volle teugen van de aanblik van veelvuldige kolkende watervallen. Doordat het pad niet goed is aangegeven lopen we eerst zwaar hijgend halverwegen de verkeerde berg op een veepad volgend voordat we we de juiste weg vinden. De hoogte en de daarbij behorende duizelingen, hoofdpijnaanvallen en kortademigheid maken de tocht zwaar. Desondanks genieten we met volle teugen van de pracht.

We spenderen nachten lang in de bus en krijgen daar standaard een maaltijd. Als we opweg zijn van de bergen naar zee hebben we ons meest interessante avondmaal hier. Terwijl de buschauffeur een PR downhilling probeerd te vestigen, krijgen wij zoals gebruikelijk een rijstmaaltijd met kip opgediend. Dit is er echter een met opstakels. Ten eerste een overduidelijke en wel de haarspeldbochten die ballancerend op 2 wielen worden genomen. Omdat de tafeltjes zich op ooghoogte bevinden zijn we gedwongen de dienbladen op schoot te houden. Terwijl de rest van de passagiers serieuse pogingen waagt de rijst binnen te krijgen ondernemen wij serieuse pogingen om niet in onze broek te plassen van het lachen. Bij elke bocht en elke hobbel barsten wij namelijk in onoverkomelijke proestbuien uit en hikken we van plezier terwijl we uit allermacht proberen onze dienbladen op schoot te houden. Zodra de dienbladen zijn opgehaald, de rijst uit onze neus gepeuterd en van de ramen geveegd keert te rust terug. Terwijl ik geniet van een berglandschap mysterieus belicht door de volle maan dwalen mijn gedachten routinematig af naar mijn kleine nichtje.

In elke stad ontmoeten we interessante nieuwe mensen waar we een paar dagen mee optrekken. De laatste week aan de kust komen we tot rust en laten we het brute reisschema van om de nacht in de bus achter ons. We doen een paar dagen aan yoga in een luxe resort,  genieten van de mensen om ons heen en van het geluid van de zee. Op momenten dat we ons door een dorp bewegen moeten we nog even ons `no gracias-bandje` op repeat afspelen tegen de volhardende straatverkopers en taxichauffers.

In deze laatste dagen doe ik mijn ogen nog eens tegoed aan de levendigheid , kleuren en geuren van Peru. Een land wat een stuk westerser is dan Bolivia, maar nog steeds veel armoede kent. Het afval op straat valt me bijna niet meer op, maar aan de bedelende kinderen zal ik nooit wennen.  Evenals aan de geluidsvervuiling van veelvuldige claxons en politiemannen met schrille fluitjes. Het grote contrast van de droge kuststrook en het sappige groen van de bergen. De geur van een markt waar vlees de hele dag in de warme open lucht ligt en de zwermen vliegen die het aantrekt, de geur van afval, de geur van verrukkelijke BBQ op elke straathoek, de geur van de zee. Straatverkopers die je al het mogelijke proberen te slijten. Taxi´s, rixja´s en bussen die alles proberen je in hun voertuig te krijgen. Nieuwsgierige blikken van Peruanen bij de aanblik van dit groepje lachende op sommige momenten schaterende  westerlingen. De warmte van vriendschap op me heen.

We delen onze onspannenheid en vooral erg veel lol met 2 britse meiden waar Kat ook na mijn vertrek mee doorreist. Mijn laatste avond in Peru hebben we een ´Celebration of Life`. Ellie heeft dan precies 2 jaar geleden een ernstig auto-ongeluk gehad waarbij ze bijna haar benen verloor. We vieren dus het prachtige leven dat we leiden en het feit dat Ellie weer kan lopen en dansen en proosten tot de vogels beginnen te fluiten. Onze Peruaanse feestpartners en beschermheren van de avond wagen talloze zinlose pogingen onze stugge europese heupen in een salsaritme te krijgen wat voor veel hilariteit zorgt. Het is een onvergetelijke avond welke mij in de gelegenheid stelt de traditie voort te zetten die ik tijdens mijn Zuid-Amerikareis heb ontwikkeld: met slechts een paar uur slap en een houten hoofd in het vliegtuig.

Voor het eerst na een reis heb ik het gevoel dat er dingen veranderd zijn bij terugkomst. Mijn terugkomdip heeft zich al zittend aan het strand aangekondigd. Plotseling komt het besef aan dat ik weer een nieuw leven moet starten. Daar waar ik afgelopen maanden, in mijn moeilijke communicatie tijd in Brazilie vreselijk uitkeek naar Nederland, zie ik plotseling allerlei beren op de weg.

Degene die dit gevoel echter in miliseconden kan laten verdwijnen is het nieuwe leven in ons midden: kleine Cathelijne. De gedachten dat ik dit wezen wat al zo´n grote en onmisbare plek in mijn hart heeft ingenomen eindelijk de hand mag schudden en zij mijn pink mag vastgrijpen, maakt mij al weken verlangen naar mijn dag van aankomst. Uitkijkend over de wijdsheid van de oceaan met mijn voeten in het water doe ik iets wat dicht in de buurt van bidden komt: ik stuur mijn energie naar haar en haar ouders. Ik vertel haar over het prachtige leven wat er buiten het ziekenhuis op haar wacht en vraag haar goed te groeien zodat ze hier snel kennis mee kan maken. Terwijl mijn woorden verloren gaan in het geluid van de golven glimlach ik en weet ik dat zij me gehoord heeft.

Deze reis heeft weer een veelzijdigheid aan emoties, belevenissen, beseffen en herrinneringen opgeleverd. Hij begon met isolatie door lastige communicatie waarna ik zoals zo vaak door te reizen mezelf en mijn innerlijke rust weer terugvond. Ik heb me weer eens beseft dat er zoveel pracht is in deze wereld, zoveel dingen waar ik van hou. Ik hou van de vrijheid van nooit weten waar je de volgende dag zult eindigen, van onvoorbereid op pad gaan en je vervolgens totaal laten verassen door de schoonheid van de plek, van zitten op een bankje op de Plaza de Armas en mensen bestuderen, van prachtige zonsondergangen, van woordenloos vriendschap sluiten met iemand die je slecht momenten daarvoor ontmoet hebt, van de oneindigheid van de bergen.

Maar ook hou ik van mijn familie, van lachen, van slechte humor delen met vrienden die jaren teruggaan en je door en door kennen, van langs de grachten fietsen en door het Vondelpark lopen, van spontane dingen ondernemen, van weekendjes weg, van zeilen, van werken.... Ik kijk er naar uit mijn eigen maaltijden te koken, een plek van rust te hebben, mijn kleding in een kast te leggen, mijn hersenen aan te zwengelen, op mijn nichtje te passen en de standaard wc-rol en desinfectie-gel in mijn tas te vervangen door agenda, sleutelbos en paraplu. Ook verheug ik mij op de aankomende zomer in Amsterdam en de geplande bezoeken van en aan reisgenoten. Dat waar ik me zoals elke keer weer het meest op verheug is de liefde, gezelligheid en zekerheid van mijn geliefden om me heen. Slechts 1 serie aan vluchten te gaan, slechts 4 vliegvelden scheiden mij nog van de mensen die mijn thuis vormen.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *